തുടക്കങ്ങളുടെ ആവേശവും പൂർണ്ണതയുള്ള ഒടുക്കവും
ജീവിതം എന്നത് സത്യത്തിൽ ഒരുകൂട്ടം തുടക്കങ്ങളുടെയും ഒടുക്കങ്ങളുടെയും ഒരു വലിയ ഘോഷയാത്രയാണ്. നമ്മൾ ഒരു ദിവസം തുടങ്ങുന്നു, രാത്രിയോടെ അത് അവസാനിക്കുന്നു. ഒരു യാത്ര തുടങ്ങുന്നു, ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് അത് അവസാനിക്കുന്നു. ഏതൊരു ജീവനും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. ജനനമെന്ന മനോഹരമായ തുടക്കത്തിൽ നിന്ന് മരണമെന്ന അനിവാര്യമായ ഒടുക്കത്തിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്ര. പക്ഷേ, "ഏതൊരു തുടക്കത്തിനും ഒടുക്കമുണ്ടാവും, പരിപൂർണ്ണതയോടുള്ള ഒടുക്കത്തിലാണ് ധന്യതയുണ്ടാവുക" എന്ന വാചകം കേവലം ജനനമരണങ്ങളെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല പറയുന്നത്. നമ്മുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന ഓരോ കൊച്ചു കാര്യങ്ങളെയും കുറിച്ചാണ്. ഇന്ന്, സ്മാർട്ട്ഫോൺ സ്ക്രീനുകളിൽ ലോകം ചുരുക്കിയ പുതിയ തലമുറയോടും, പഴയ ഓർമ്മകളുടെ തണലിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന പഴയ തലമുറയോടും ഒരുപോലെ ചിലത് സംസാരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കാരണം, ഈ രണ്ട് കൂട്ടർക്കും തുടക്കങ്ങളെക്കുറിച്ച് കൃത്യമായ ധാരണയുണ്ട്, എന്നാൽ 'ഒടുക്കം' അല്ലെങ്കിൽ 'പൂർണ്ണത' എന്ന കാര്യത്തിൽ രണ്ട് കൂട്ടർക്കും അവരുടേതായ ചില പാളിച്ചകളുമുണ്ട്.
ന്യൂ ജെന്നിന്റെ സ്പീഡും പാതിവഴിയിലെ ബ്രേക്കുകളും:
ആദ്യം നമുക്ക് പുതിയ തലമുറയിൽ നിന്ന് തന്നെ തുടങ്ങാം. ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് എന്തിനും വലിയ സ്പീഡാണ്. എല്ലാം പെട്ടെന്ന് നടക്കണം. ഒരു കാര്യം തുടങ്ങാനുള്ള ആവേശം കണ്ടാൽ നമ്മൾ ശരിക്കും അമ്പരന്നുപോകും. ഒരു ഉദാഹരണം പറഞ്ഞാൽ, പുതുവർഷം പിറക്കുമ്പോൾ എടുക്കുന്ന റെസല്യൂഷനുകൾ. ജനുവരി ഒന്നാം തീയതി രാവിലെ തന്നെ ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള, ഏറ്റവും വലിയ ജിമ്മിൽ പോയി ഒരു വർഷത്തേക്കുള്ള ഫീസ് ഒന്നിച്ച് അടയ്ക്കും. പിന്നെ നേരെ പോയി ബ്രാൻഡഡ് ട്രാക്ക് സ്യൂട്ട്, ഷൂസ്, വാട്ടർ ബോട്ടിൽ എല്ലാം വാങ്ങും. ആദ്യത്തെ മൂന്ന് ദിവസം പുലർച്ചെ അഞ്ചു മണിക്ക് തന്നെ എഴുന്നേറ്റ് ജിമ്മിൽ പോകും. വർക്കൗട്ട് ചെയ്യുന്നതിന്റെ കണ്ണാടിയിലെ പ്രതിബിംബം ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ സ്റ്റോറിയായി ഇടും. ക്യാപ്ഷൻ വളരെ ഗംഭീരമായിരിക്കും - "നോ പെയിൻ, നോ ഗെയിൻ". എന്നാൽ ഒരാഴ്ച കഴിയുമ്പോൾ ഈ ആവേശം പതുക്കെ കുറയും. രാവിലെ അലാറം അടിക്കുമ്പോൾ അത് സ്നൂസ് ചെയ്ത് വീണ്ടും ഉറങ്ങും. ജനുവരി പകുതിയാകുമ്പോഴേക്കും ജിമ്മിലേക്കുള്ള പോക്ക് പൂർണ്ണമായും നിൽക്കും. ആ വാങ്ങിയ ട്രാക്ക് സ്യൂട്ടും ഷൂസും അലമാരയുടെ ഏതോ മൂലയിൽ വിശ്രമിക്കുന്നുണ്ടാകും. ഇവിടെ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? തുടക്കം വളരെ ഗംഭീരമായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിനൊരു ഒടുക്കം ഉണ്ടായില്ല. പൂർണ്ണത ഉണ്ടായില്ല.
ഇത് ജിമ്മിന്റെ കാര്യത്തിൽ മാത്രമല്ല. യൂട്യൂബിൽ ഒരു ട്രാവൽ വ്ലോഗ് കാണുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് തോന്നും, എനിക്കും ഇതുപോലെ ലോകം ചുറ്റണം എന്ന്. ഉടനെ ഒരു വില കൂടിയ ഗോപ്രോ ക്യാമറ വാങ്ങും. ആദ്യത്തെ ഒരു ട്രിപ്പിന് അത് കൊണ്ടുപോകും, കുറച്ച് വീഡിയോ എടുക്കും. പിന്നെ അത് എഡിറ്റ് ചെയ്യാൻ മടിയായി ആ ക്യാമറയും കട്ടിലിനടിയിലാകും. അതുപോലെ തന്നെയാണ് ഓൺലൈൻ കോഴ്സുകൾ. ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് പഠിക്കണം, കോഡിങ് പഠിക്കണം എന്നൊക്കെ കരുതി വലിയ തുക കൊടുത്ത് കോഴ്സുകളിൽ ചേരും. ആദ്യത്തെ രണ്ട് മൊഡ്യൂൾ വലിയ താല്പര്യത്തോടെ കേൾക്കും. പിന്നെ പതിയെ വായന നിർത്തും.
പുതിയ തലമുറ മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഒരു വലിയ സത്യമുണ്ട് - ഒരു കാര്യം തുടങ്ങുന്നതിലല്ല, അത് പൂർത്തിയാക്കുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ സന്തോഷം ഇരിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ പകുതിക്ക് വെച്ച് നിർത്തുന്ന ഓരോ കാര്യവും നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ഭാരമായി അവശേഷിക്കും. "അത് എനിക്ക് പൂർത്തിയാക്കാൻ പറ്റിയില്ലല്ലോ" എന്നൊരു കുറ്റബോധം എവിടെയോ കിടക്കും. എന്നാൽ വളരെ ചെറിയൊരു കാര്യമാണെങ്കിൽ പോലും, അത് പൂർണ്ണതയോടെ ചെയ്തു തീർക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഒരു ആത്മനിർവൃതിയുണ്ട്. അതിനെയാണ് നമ്മൾ 'ധന്യത' എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഒരു പുസ്തകം വായിക്കാൻ എടുത്താൽ, അത് പകുതിക്ക് മടക്കിവെക്കാതെ അവസാന പേജും വായിച്ച് മടക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ ഒരു ഫീൽ. അതൊന്ന് അനുഭവിച്ച് തന്നെ അറിയണം.
ബന്ധങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലും ഈ പാതിവഴിയിലെ ഉപേക്ഷിക്കലുകൾ പുതിയ തലമുറയിൽ കൂടുതലാണ്. പെട്ടെന്ന് പരിചയപ്പെടുന്നു, പെട്ടെന്ന് സുഹൃത്തുക്കളാകുന്നു, പെട്ടെന്ന് പ്രണയത്തിലാകുന്നു. എന്നാൽ എന്തെങ്കിലും ചെറിയ അഭിപ്രായവ്യത്യാസം വരുമ്പോഴേക്കും പരസ്പരം ബ്ലോക്ക് ചെയ്ത്, ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന (Ghosting) രീതി ഇന്ന് വളരെ സാധാരണമാണ്. അവിടെ ആ ബന്ധത്തിന് ഒരു പൂർണ്ണത ലഭിക്കുന്നില്ല. എന്തുകൊണ്ട് പിരിയുന്നു എന്നൊന്ന് പരസ്പരം പറഞ്ഞ്, മനസ്സിലാക്കി, ഒരു നല്ല യാത്രയയപ്പ് കൊടുത്താൽ ആ ഓർമ്മകൾക്ക് പിന്നീട് ഒരു മധുരമുണ്ടാകും. പാതിവഴിയിൽ മുറിഞ്ഞുപോയ പാട്ട് പോലെയാകരുത് ജീവിതത്തിലെ ബന്ധങ്ങൾ.
പഴയ തലമുറയുടെ അറ്റമില്ലാത്ത പിടിച്ചുനിൽക്കലുകൾ:
ഇനി നമ്മുടെ പഴയ തലമുറയിലേക്ക് വരാം. അതായത് നമ്മുടെ അച്ഛനമ്മമാരും മുത്തശ്ശന്മാരുമൊക്കെ ഉൾപ്പെടുന്ന ആ പഴയ ജനറേഷൻ. പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതാണ് പ്രശ്നമെങ്കിൽ, പഴയ തലമുറയ്ക്ക് യാതൊരു പ്രയോജനവുമില്ലെങ്കിലും ചില കാര്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കാൻ തോന്നാത്തതാണ് പ്രശ്നം! അവർക്ക് ക്ഷമ കൂടുതലാണ് എന്നത് ഒരു വലിയ സത്യമാണ്. ഒരുകാര്യം തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ അതിൽ തന്നെ കടിച്ചുതൂങ്ങി കിടക്കും. പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ ആ പിടിച്ചുനിൽപ്പ് അവരെയും അവർക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവരെയും വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കും.
ഉദാഹരണത്തിന്, നമ്മുടെയെല്ലാം വീട്ടുമുറ്റത്ത് കാണും ഒരിക്കലും സ്റ്റാർട്ട് ആവാത്ത, എപ്പോഴും പണി ചോദിക്കുന്ന ഒരു പഴയ സ്കൂട്ടറോ കാറോ. അത് ദിവസവും വഴിയിൽ കേടാകും, മെക്കാനിക്കിന് കൊടുക്കുന്ന പൈസ വെച്ച് വേറെ പുതിയ വണ്ടി വാങ്ങാം. വീട്ടുകാർ മുഴുവൻ പറയും അതൊന്ന് ഒഴിവാക്കാൻ. പക്ഷേ ഗൃഹനാഥൻ സമ്മതിക്കില്ല. "അത് ഞാൻ ആദ്യമായി ജോലിക്ക് കയറിയപ്പോൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് വാങ്ങിയതല്ലേ, അത് ഇവിടെത്തന്നെ കിടക്കട്ടെ" എന്ന് പറഞ്ഞ് ആ വണ്ടിയെ അങ്ങനെ വലിച്ചുനീട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും. അതിനൊരു അവസാനമില്ല. ഒരു സാധനത്തിന് അതിന്റെ ഉപയോഗം കഴിയുമ്പോൾ, അല്ലെങ്കിൽ കാലപ്പഴക്കം വരുമ്പോൾ അതിനെ സന്തോഷത്തോടെ ഒഴിവാക്കാൻ, ഒരു നല്ല 'എൻഡിങ്' കൊടുക്കാൻ പഴയ തലമുറയ്ക്ക് വലിയ മടിയാണ്.
ജോലിയുടെ കാര്യത്തിലും ഇത് കാണാം. ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്ത, എപ്പോഴും മാനസികസമ്മർദ്ദം തരുന്ന ഒരു ജോലിയാണെങ്കിൽ പോലും, വർഷങ്ങളോളം ആ ജോലിയിൽ തന്നെ തുടരും. "എന്തായാലും തുടങ്ങി, ഇനിയിപ്പോ എന്തിനാ മാറുന്നത്" എന്ന ചിന്തയാണ്. മാറ്റങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള മടി കാരണം ജീവിതത്തിലെ പല നല്ല അവസരങ്ങളും നഷ്ടപ്പെടുത്തും.
ഇനി കുടുംബപ്രശ്നങ്ങളുടെ കാര്യമെടുക്കാം. ഏതോ കാലത്ത്, ആരുടെയോ കല്യാണത്തിന് വിളിച്ച് ബഹുമാനിച്ചില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് തുടങ്ങിയ പിണക്കമായിരിക്കും. അത് തലമുറകളോളം കൈമാറി കൊണ്ടുപോകും. "ആ തറവാട്ടുകാരുമായി നമുക്ക് യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല" എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച്, പരസ്പരം മിണ്ടാതെ വർഷങ്ങൾ തള്ളിനീക്കും. സത്യത്തിൽ ആ പിണക്കത്തിന് കാരണക്കാരായവർ ചിലപ്പോൾ മരിച്ചുപോയിട്ടുണ്ടാകും. എങ്കിലും ഈ പിണക്കം ഒരു പൂർണ്ണതയുമില്ലാതെ അങ്ങനെ നീണ്ടുപോകും. ഒന്ന് ഫോൺ വിളിച്ച്, "എന്തൊക്കെയോ സംഭവിച്ചു, നമുക്ക് അതൊക്കെ മറക്കാം" എന്ന് പറഞ്ഞ് ആ പിണക്കത്തിന് ഒരു മനോഹരമായ ഒടുക്കം കൊടുക്കാൻ പലപ്പോഴും പഴയ തലമുറയുടെ ഈഗോ സമ്മതിക്കില്ല.
മക്കളെ വളർത്തുന്ന കാര്യത്തിലും ഈ പ്രശ്നമുണ്ട്. മക്കൾ വലുതായി, അവർക്ക് സ്വന്തമായി ചിന്തിക്കാനും തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാനും പ്രാപ്തിയാകുമ്പോഴും, അവരെ ഒരു സ്വതന്ത്ര വ്യക്തിയായി അംഗീകരിക്കാൻ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. പേരന്റിംഗ് എന്ന പ്രോസസ്സിന് ഒരു സ്വാഭാവികമായ മാറ്റം ആവശ്യമാണ്. കുട്ടികൾ മുതിരുമ്പോൾ അവരെ ഉപദേശിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് മാറി ഒരു സുഹൃത്തായി മാറണം. പക്ഷേ പലരും ആ പഴയ റോളിൽ തന്നെ കടിച്ചുതൂങ്ങും. അവിടെയും പൂർണ്ണത എന്നത്, എപ്പോൾ മാറിനിൽക്കണം എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതിലാണ്.
ഒരു കിടിലൻ ഉദാഹരണം കേട്ടാലോ..... ബിരിയാണിയും ദമ്മും:
ഈ തുടക്കവും ഒടുക്കവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കാൻ നമ്മുടെ സ്വന്തം തലശ്ശേരി ബിരിയാണിയുടെ കാര്യം തന്നെയെടുക്കാം. ബിരിയാണി ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത് വലിയൊരു കലയാണ്. നെയ്യ് ചൂടാക്കി, അണ്ടിപ്പരിപ്പും മുന്തിരിയും വറുത്തുകോരി, സവാള വഴറ്റി, ഇഞ്ചിയും വെളുത്തുള്ളിയും പച്ചമുളകും ചേർത്ത് വലിയൊരു ആവേശത്തോടെയാണ് നമ്മൾ തുടങ്ങുന്നത്. ചിക്കനോ മട്ടനോ ചേർത്ത് മസാല തയ്യാറാക്കുമ്പോൾ വീടുമുഴുവൻ നല്ല മണം പരക്കും. പക്ഷേ, ഇതൊക്കെ ചെയ്തതുകൊണ്ട് മാത്രം നല്ല ബിരിയാണി ആകുമോ? ഇല്ല.
മസാലയും ചോറും ലെയറായി ഇട്ട്, പാത്രത്തിന് ചുറ്റും മൈദമാവ് വെച്ച് അടച്ച്, മുകളിൽ തീക്കനൽ വെച്ച് കൊടുക്കുന്ന ഒരു പ്രക്രിയയുണ്ട് - ദം ഇടുക (Dum). ആ ദം ഇട്ട്, കുറഞ്ഞ തീയിൽ അത് പതുക്കെ വെന്ത്, അതിന്റെ എല്ലാ ഫ്ലേവറുകളും പരസ്പരം കലർന്ന് ഒരു പ്രത്യേക പരുവത്തിൽ എത്തുമ്പോഴാണ് ബിരിയാണി പൂർണ്ണമാകുന്നത്. പുതിയ തലമുറയെപ്പോലെ പാതിവഴിയിൽ വെച്ച്, "എനിക്ക് വിശക്കുന്നു, വേഗം താ" എന്ന് പറഞ്ഞ് ദം പൊട്ടിച്ചാൽ ബിരിയാണിക്ക് രുചിയുണ്ടാകില്ല. അതുപോലെ, പഴയ തലമുറയെപ്പോലെ "ഇത് കുറച്ചുകൂടി നന്നായി വേവട്ടെ" എന്ന് കരുതി മണിക്കൂറുകളോളം അടുപ്പത്ത് തന്നെ വെച്ചാൽ അത് കരിഞ്ഞുപോവുകയും ചെയ്യും. കൃത്യസമയത്ത് ദം പൊട്ടിച്ച്, ആ ആവി പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ ഉള്ള ഒരു സുഗന്ധമുണ്ടല്ലോ, അതാണ് ധന്യത! നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ പ്രവൃത്തിയും ഈ ബിരിയാണി പോലെയാണ്. അത് നന്നായി തുടങ്ങണം, ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കണം, കൃത്യസമയത്ത് മനോഹരമായി അവസാനിപ്പിക്കണം.
ക്രിക്കറ്റിലെ ഫിനിഷിങ് ടച്ച്:
യുവാക്കൾക്കും പ്രായമായവർക്കും ഒരുപോലെ കണക്റ്റ് ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന മറ്റൊരു ഉദാഹരണമാണ് ക്രിക്കറ്റ്. ഇന്ത്യൻ ക്രിക്കറ്റ് ടീമിൽ സച്ചിൻ ടെണ്ടുൽക്കർ എന്ന ഇതിഹാസം ഓപ്പണിങ് ഇറങ്ങി കളി തുടങ്ങുമ്പോൾ നമുക്കെല്ലാം വലിയ ആവേശമാണ്. ആ തുടക്കം ഗംഭീരമാണ്. എന്നാൽ മഹേന്ദ്ര സിങ് ധോണി എന്ന ക്യാപ്റ്റൻ കൂൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇന്ത്യക്കാരുടെ മനസ്സിൽ ഇത്ര വലിയൊരു സ്ഥാനം പിടിച്ചത്? അദ്ദേഹം കളിയുടെ തുടക്കക്കാരൻ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മികച്ചൊരു 'ഫിനിഷർ' ആയിരുന്നു.
കളി തോൽക്കുമെന്ന് എല്ലാവരും വിചാരിക്കുന്ന സമയത്ത്, അവസാനത്തെ ഓവറുകളിൽ ബാറ്റ് ചെയ്യാൻ വന്ന്, യാതൊരു ടെൻഷനുമില്ലാതെ കളി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി, അവസാന പന്തിൽ ഒരു വമ്പൻ സിക്സറിലൂടെ കളി ജയിപ്പിച്ച് വരുന്ന ധോണിയെ ഒന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്കൂ. 2011 ലോകകപ്പ് ഫൈനലിൽ വാങ്കഡെ സ്റ്റേഡിയത്തിൽ അദ്ദേഹം അടിച്ച ആ അവസാന സിക്സർ. അതൊരു വെറും വിജയമായിരുന്നില്ല, അതൊരു പൂർണ്ണതയായിരുന്നു. ആ ഒടുക്കത്തിലാണ് ഇന്ത്യ മുഴുവൻ ആനന്ദക്കണ്ണീർ പൊഴിച്ചത്. നമ്മൾ തുടങ്ങുന്ന ഏത് കാര്യത്തിനും ധോണിയുടെ ആ സിക്സർ പോലൊരു ഫിനിഷിങ് ടച്ച് ഉണ്ടായിരിക്കണം. എന്നാലേ അതിനൊരു ഭംഗിയുണ്ടാകൂ.
സിനിമയും ക്ലൈമാക്സും:
സിനിമ കാണാൻ പോകുന്ന കാര്യവും ഇതുപോലെ തന്നെയാണ്. നമ്മൾ ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് പോയിരുന്ന് ഒരു സിനിമ കാണുന്നു. ആദ്യത്തെ പകുതി വളരെ ഗംഭീരമായിരുന്നു. പാട്ടുകളും കോമഡിയും ഫൈറ്റും എല്ലാം സൂപ്പർ. പക്ഷേ ഇന്റർവെൽ കഴിഞ്ഞ് കഥ എങ്ങോട്ടൊക്കെയോ പോയി, അവസാനം ഒരു ലോജിക്കും ഇല്ലാത്ത ഒരു ക്ലൈമാക്സിൽ സിനിമ അവസാനിച്ചു എന്ന് കരുതുക. നമ്മൾ തിയേറ്റർ വിട്ട് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ എന്തായിരിക്കും നമ്മുടെ മാനസികാവസ്ഥ? വലിയ നിരാശയായിരിക്കും. സിനിമയുടെ തുടക്കം എത്ര നന്നായിരുന്നിട്ടും കാര്യമില്ല, ഒടുക്കം മോശമായാൽ ആ സിനിമ നമുക്ക് വെറുക്കും.
എന്നാൽ നേരെ തിരിച്ച് ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ. തുടക്കത്തിൽ കുറച്ച് ലാഗ് ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു സിനിമ. എന്നാൽ അവസാനത്തെ ഇരുപത് മിനിറ്റ് നമ്മളെ സീറ്റിന്റെ അറ്റത്ത് പിടിച്ചിരുത്തി, ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ക്ലൈമാക്സിലൂടെ സിനിമ അവസാനിക്കുന്നു. നമ്മൾ അറിയാതെ കയ്യടിച്ചുപോകും. തിയേറ്റർ വിട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു സംതൃപ്തിയായിരിക്കും മനസ്സിൽ. അതാണ് ഒടുക്കത്തിന്റെ പവർ. ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ തുടങ്ങുന്ന ഓരോ പ്രൊജക്റ്റും, ഓരോ ബിസിനസ്സും, എന്തിന് നമ്മുടെ ഓരോ ദിവസവും ഇങ്ങനെ ഒരു നല്ല ക്ലൈമാക്സിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ നമ്മൾ ശ്രമിക്കണം.
പ്രകൃതി നൽകുന്ന പാഠം:
ഇതൊക്കെ നമ്മൾ മനുഷ്യർ ഉണ്ടാക്കിയ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. എന്നാൽ പ്രകൃതി തന്നെ ഇതിനൊരു വലിയ ഉദാഹരണമാണ്. ഓരോ ദിവസവും തുടങ്ങുന്നത് സൂര്യോദയത്തോടെയാണ്. കിഴക്കൻ ചക്രവാളത്തിൽ സൂര്യൻ ഉദിച്ചുവരുമ്പോൾ പ്രകൃതി മുഴുവൻ ഉണരുന്നു, പക്ഷികൾ ചിലയ്ക്കുന്നു, വലിയൊരു തുടക്കത്തിന്റെ ആവേശം അവിടെയുണ്ട്. എന്നാൽ ആ ദിവസത്തിന് ഒരു ഒടുക്കമുണ്ട് - സൂര്യാസ്തമയം.
നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ശാന്തമായി കടൽത്തീരത്തോ കായൽക്കരയിലോ ഇരുന്ന് ഒരു സൂര്യാസ്തമയം കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? ആകാശം മുഴുവൻ ചുവപ്പും ഓറഞ്ചും നിറങ്ങൾ വാരിവിതറി, പതുക്കെ പതുക്കെ സൂര്യൻ താഴേക്ക് പോകുമ്പോൾ നമ്മുടെ മനസ്സിനുണ്ടാകുന്ന ഒരു ശാന്തതയുണ്ട്. പകൽ മുഴുവൻ എത്ര വലിയ ചൂടായിരുന്നാലും, എത്ര വലിയ കോലാഹലങ്ങൾ ആയിരുന്നാലും, ആ സായാഹ്നത്തിലെ ഒടുക്കം എല്ലാത്തിനെയും മനോഹരമാക്കുന്നു. അത് ദിവസത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണതയാണ്. അവിടെ ധൃതിയില്ല, വലിച്ചുനീട്ടലില്ല, വളരെ കൃത്യമായ, മനോഹരമായ ഒരു വിടവാങ്ങൽ മാത്രം. പ്രകൃതി നമ്മളോട് പറയുന്നത് അതാണ് - തുടങ്ങാൻ എത്ര ആവേശം കാണിച്ചോ, അത്രയും തന്നെ സൗന്ദര്യം അവസാനിക്കാനും ഉണ്ടാകണം.
വിടവാങ്ങലുകളുടെ സൗന്ദര്യം:
മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ നമ്മൾ പഠിക്കേണ്ടതും ഈ വിടവാങ്ങലുകളുടെ സൗന്ദര്യമാണ്. ഒരു കമ്പനിയിൽ ജോലിക്ക് കയറുമ്പോൾ നമ്മൾ എല്ലാവർക്കും മധുരം കൊടുക്കും, വലിയ ആഘോഷമായിരിക്കും. എന്നാൽ അവിടുന്ന് പിരിഞ്ഞുപോരുമ്പോൾ ചിലർ മാനേജരുമായി വഴക്കിട്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ ആരോടും പറയാതെയോ ഒക്കെ ഇറങ്ങിപ്പോരും. അത് ശരിയല്ല. അവിടെ ജോലി ചെയ്ത കാലത്തെ നല്ല അനുഭവങ്ങൾക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞ്, എല്ലാവർക്കും ഒരു സ്മൈൽ കൊടുത്ത് പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ ആ പ്രൊഫഷണൽ ബന്ധം പൂർണ്ണതയിലെത്തുന്നു.
പ്രണയത്തിന്റെ കാര്യത്തിലായാലും അങ്ങനെയാണ്. ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന് ഉറപ്പായാൽ, പരസ്പരം ചെളിവാരിയെറിയാതെ, ബഹുമാനത്തോടെ പിരിയാൻ കഴിയണം. "നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ചിലവഴിച്ച നിമിഷങ്ങൾ മനോഹരമായിരുന്നു, പക്ഷേ നമ്മുടെ വഴികൾ വ്യത്യസ്തമാണ്" എന്ന് പറഞ്ഞ് വിടപറയുമ്പോൾ, അവിടെ തോൽവിയല്ല, മറിച്ച് പരസ്പരമുള്ള ബഹുമാനത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്.
എങ്ങനെ ഒരു കാര്യം പൂർണ്ണതയിലെത്തിക്കാം?:
പുതിയ തലമുറയായാലും പഴയ തലമുറയായാലും ജീവിതത്തിൽ ഈ ധന്യത അനുഭവിക്കാൻ ചില കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാം.
ഒന്നാമതായി, തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ചിന്തിക്കുക. വെറുമൊരു ആവേശത്തിന്റെ പുറത്ത് മാത്രം കാര്യങ്ങൾ തുടങ്ങാതിരിക്കുക. ഒരു കാര്യം തുടങ്ങുമ്പോൾ, അത് എങ്ങനെ അവസാനിപ്പിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു ചെറിയ പ്ലാൻ എങ്കിലും മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരിക്കണം.
രണ്ടാമതായി, ഫോക്കസ് മാറ്റാതിരിക്കുക. ഒരു കാര്യം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അടുത്തതിലേക്ക് ചാടാൻ മനസ്സ് നമ്മളെ പ്രേരിപ്പിക്കും. "ഇത് ബോറാണ്, അടുത്തത് ഇതിലും രസമായിരിക്കും" എന്ന് തോന്നും. ആ തോന്നലിനെ അതിജീവിച്ച്, തുടങ്ങിയത് പൂർത്തിയാക്കാൻ കുറച്ച് അച്ചടക്കം കാണിക്കുക.
മൂന്നാമതായി, അനാവശ്യമായവ ഉപേക്ഷിക്കാൻ പഠിക്കുക. പഴയ തലമുറയോടാണ് ഇത് കൂടുതലും പറയുന്നത്. കാലഹരണപ്പെട്ട ചിന്തകളെയും, ഉപയോഗമില്ലാത്ത വസ്തുക്കളെയും, വേദന മാത്രം തരുന്ന ഓർമ്മകളെയും മനസ്സിൽ നിന്ന് തുടച്ചുമാറ്റുക. അവിടെ ഒരു ഫുൾസ്റ്റോപ്പ് ഇടുക. പുതിയ വാചകങ്ങൾ എഴുതണമെങ്കിൽ പഴയത് അവസാനിപ്പിച്ചേ മതിയാകൂ.
നാലാമതായി, ചെറിയ കാര്യങ്ങളെ ആഘോഷിക്കുക. വലിയ വലിയ വിജയങ്ങൾ മാത്രമല്ല പൂർണ്ണത തരുന്നത്. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് നിങ്ങളുടെ കിടക്ക വൃത്തിയാക്കി വെക്കുന്നത് മുതൽ, വൈകുന്നേരം പണി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തി കുടുംബത്തോടൊപ്പം സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നത് വരെ എല്ലാം കൊച്ചു കൊച്ചു പൂർണ്ണതകളാണ്. അത് ആസ്വദിക്കാൻ പഠിക്കുക.
ക്യാൻവാസിലെ അവസാനത്തെ വര:
നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതം ഒരു വലിയ ക്യാൻവാസ് പോലെയാണ്. ഓരോ ദിവസവും നമ്മൾ അതിൽ പല നിറങ്ങൾ കൊണ്ട് വരച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ചിലർ ആവേശത്തോടെ ഒരുപാട് ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങും, പക്ഷേ ഒന്നും പൂർത്തിയാക്കില്ല. ക്യാൻവാസ് മുഴുവൻ പാതിവരച്ച ചിത്രങ്ങൾ മാത്രം. പുതിയ തലമുറയുടെ അവസ്ഥ പലപ്പോഴും ഇതാണ്. മറ്റുചിലരാകട്ടെ, ഒരേയൊരു ചിത്രം വരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങും, അത് തന്നെ വരച്ച് വരച്ച് പേപ്പർ കീറിപ്പോകുന്ന അവസ്ഥയാകും. ഒരിക്കലും ആ ചിത്രം പൂർത്തിയായതായി അവർക്ക് തോന്നില്ല. ഇത് പഴയ തലമുറയുടെ അവസ്ഥ.
യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു നല്ല ചിത്രകാരൻ ചെയ്യുന്നത് എന്താണ്? അയാൾ മനസ്സിൽ ഒരു ചിത്രം കാണുന്നു. കൃത്യമായ നിറങ്ങൾ ചാലിച്ച് അത് ക്യാൻവാസിലേക്ക് പകർത്തുന്നു. അവസാനത്തെ ആ സ്ട്രോക്ക് (stroke) വരച്ച്, ബ്രഷ് താഴെ വെച്ച്, കുറച്ചു പിന്നോട്ട് മാറി നിന്ന് ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിയുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരിയുണ്ട്. "ഇത് പൂർത്തിയായി, ഇത് മനോഹരമാണ്" എന്ന ചിന്ത. ആ പുഞ്ചിരിയാണ് ധന്യത.
അതുകൊണ്ട്, പ്രിയപ്പെട്ട ന്യൂ ജെൻ സുഹൃത്തുക്കളെ, നിർത്താതെ ഓടുന്നതിനിടയിൽ ഇടയ്ക്കൊന്ന് നിന്നു നോക്കുക. നിങ്ങൾ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുക. സ്പീഡല്ല, ഫിനിഷിങ് ആണ് പ്രധാനം. പ്രിയപ്പെട്ട പഴയ തലമുറയെ, പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നതിൽ അല്ല, സമയമാകുമ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ വിട്ടുകൊടുക്കുന്നതിലാണ് ജീവിതത്തിന്റെ ഭംഗി എന്ന് മനസ്സിലാക്കുക.
ഏതൊരു യാത്രയ്ക്കും ഒരു ലക്ഷ്യസ്ഥാനമുണ്ട്. ആ ലക്ഷ്യത്തിൽ എത്തുമ്പോഴാണ് യാത്രയുടെ ക്ഷീണം മുഴുവൻ മാറി മനസ്സ് നിറയുന്നത്. നമ്മൾ തുടങ്ങുന്ന ഓരോ കൊച്ചു കാര്യത്തിനും അതിന്റേതായ ഒരു ഒടുക്കം കൊടുക്കാൻ നമുക്ക് സാധിക്കണം. അത് വായിച്ചു തീർത്ത പുസ്തകമാകട്ടെ, പാതിവഴിയിൽ നിർത്തിയ ഹോബിയാകട്ടെ, വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ഒരു പിണക്കമാകട്ടെ. അതിനൊരു കൃത്യമായ, മനോഹരമായ ഫുൾസ്റ്റോപ്പ് ഇടുക. കാരണം, തുടങ്ങുന്നതിലെ ആവേശം വെറും ഒരു സ്പാർക്ക് മാത്രമാണ്, പക്ഷേ പൂർണ്ണതയോടെ അവസാനിപ്പിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ സമാധാനം, അതൊരു കെടാവിളക്കാണ്. ആ ധന്യത നമ്മുടെ എല്ലാവരുടെയും ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകട്ടെ. തുടങ്ങുന്നതെല്ലാം അതിമനോഹരമായി തന്നെ അവസാനിക്കട്ടെ.
Article By: Mujeebulla K.M
CIGI Career Team