കാലത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങളും മനുഷ്യന്റെ തിരിച്ചറിവുകളും
ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളടച്ച് നമ്മുടെ പഴയ കാലത്തിലേക്ക് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുക. കൂട്ടുകുടുംബങ്ങളുടെയും, മുറ്റത്തെ മാവിൻചുവട്ടിലെ കളികളുടെയും, സന്ധ്യാ നേരങ്ങളിലെ നാമ ജപങ്ങളുടെയും ഒരു കാലം. അവിടെ സമയം വളരെ പതുക്കെയാണ് സഞ്ചരിച്ചിരുന്നത്. ഒരു കത്തെഴുതിയാൽ മറുപടി വരാൻ ആഴ്ചകൾ കാത്തിരുന്നിരുന്ന, റേഡിയോയിലെ വാർത്തകൾക്ക് കാതോർത്തിരുന്ന ആ ലോകത്തുനിന്ന് നാം ഇന്ന് എവിടെ എത്തിനിൽക്കുന്നു? കണ്ണുചിമ്മിത്തുറക്കുന്ന വേഗത്തിലാണ് ഇന്ന് ലോകം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. കാലത്തിന്റെ കണക്കുപുസ്തകത്തിൽ ഇന്നലെയെന്നത് ഒരുപാട് പഴയതായി മാറുന്നു. സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് നിർമിതബുദ്ധിയുടെ (Artificial Intelligence) കുതിച്ചുചാട്ടം മനുഷ്യനെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അമ്പരപ്പിക്കുകയാണ്. രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുന്നത് മുതൽ രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നതുവരെ നമ്മുടെ ജീവിതം ഒരു ഡിജിറ്റൽ വലയത്തിനുള്ളിലാണ്. മുറ്റത്തെ മുല്ലയുടെ മണം ആസ്വദിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് സ്മാർട്ട്ഫോണിലെ നോട്ടിഫിക്കേഷനുകൾ പരിശോധിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ മനുഷ്യൻ ജനിച്ചിരിക്കുന്നു.ഈ മാറ്റങ്ങളുടെയെല്ലാം നെറുകയിലാണ് ന്യൂജെന്നിന്റെ കടന്നുവരവ്.
ഈ പുതിയ ലോകത്ത് നിലനിൽക്കാൻ പഴയ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ പോരാ എന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. പണ്ട് നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ കുറച്ച് 'അറിവുകൾ' (Knowledge) മതിയായിരുന്നു. സ്കൂളിൽ നിന്നും കോളേജിൽ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന ബിരുദങ്ങൾ, പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ, മുതിർന്നവർ പറഞ്ഞുതരുന്ന അനുഭവങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം വെച്ച് നമുക്ക് സുരക്ഷിതമായ ഒരു ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കാമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് അറിവുകൾക്ക് യാതൊരു വിലയുമില്ലാതായിരിക്കുന്നു. കാരണം, ലോകത്തിലെ സമസ്ത അറിവുകളും ഇന്ന് സൗജന്യമായി എല്ലാവരുടെയും പോക്കറ്റിലുണ്ട്. ഗൂഗിളിലോ എ.ഐ ടൂളുകളിലോ ചോദിച്ചാൽ ലഭിക്കാത്ത അറിവുകളില്ല. അവിടെയാണ് നമുക്ക് വെറും അറിവുകൾക്കപ്പുറം 'തിരിച്ചറിവുകൾ' (Wisdom/Realizations) അനിവാര്യമാകുന്നത്. ഈ കുറിപ്പ് ആ തിരിച്ചറിവുകളിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്രയാണ്; ഓരോ വീട്ടകങ്ങളിലും സമൂഹത്തിലും ഒരു ചെറിയ മാറ്റത്തിനെങ്കിലും കാരണമാകാൻ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ഒരു മടക്കയാത്ര.
അറിവിന്റെ ഭാരവും തിരിച്ചറിവിന്റെ ചിറകും:
എന്താണ് അറിവും തിരിച്ചറിവും തമ്മിലുള്ള യഥാർത്ഥ വ്യത്യാസം? നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായം കാലങ്ങളായി കുട്ടികളുടെ തലച്ചോറിലേക്ക് അറിവുകൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു കുട്ടി പത്താം ക്ലാസ്സ് പാസ്സാകുമ്പോൾ അവന് ചരിത്രവും ഭൂമിശാസ്ത്രവും കണക്കും അറിയാം. എന്നാൽ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പരാജയം വരുമ്പോൾ അതിനെ എങ്ങനെ നേരിടണം എന്ന് അവനറിയില്ല. ഇതിനെ നമുക്ക് ജീവിതത്തിന്റെ 'മിസ്സിംഗ് സിലബസ്' (Missing Syllabus) എന്ന് വിളിക്കാം. പഠിക്കാൻ മറന്നുപോയ, അല്ലെങ്കിൽ ആരും പഠിപ്പിക്കാത്ത ജീവിതപാഠങ്ങൾ.
ഒരു ചെറിയ ഉദാഹരണം നോക്കാം.
ഡ്രൈവിംഗ് പഠിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുന്ന ഒരാൾ വാഹനത്തിന്റെ എഞ്ചിനെക്കുറിച്ചും, ട്രാഫിക് നിയമങ്ങളെക്കുറിച്ചും വലിയ പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചു പഠിക്കുന്നു. ഇത് അറിവാണ്. എന്നാൽ അയാൾ ആദ്യമായി തിരക്കുള്ള ഒരു റോഡിലേക്ക് വാഹനം ഇറക്കുമ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് എതിരെ ഒരു വാഹനം പാഞ്ഞുവരുമ്പോൾ, പുസ്തകത്തിലെ തിയറികളല്ല അയാളെ സഹായിക്കുന്നത്. ഭയപ്പെടാതെ, സമനില തെറ്റാതെ ബ്രേക്കിൽ കാലമർത്താനും വാഹനം വെട്ടിക്കാനും അയാളുടെ ഉളളിൽ നിന്ന് വരുന്ന ഒരു നൈസർഗികമായ തീരുമാനമുണ്ട്. ആ പ്രായോഗികമായ ബോധ്യമാണ് തിരിച്ചറിവ്.
ജീവിതത്തിലും ഇതുതന്നെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. ഉയർന്ന ബിരുദങ്ങളുള്ള ഒരാൾക്ക് ചിലപ്പോൾ സ്വന്തം കുടുംബത്തിലെ ഒരു ചെറിയ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെന്നുവരില്ല. വലിയ മാനേജ്മെന്റ് തിയറികൾ മനഃപാഠമുള്ള ഒരാൾക്ക് തന്റെ കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്നവരുടെ സങ്കടങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞെന്നുവരില്ല. അറിവ് നമ്മുടെ തലച്ചോറിനെയാണ് നിറയ്ക്കുന്നത്, എന്നാൽ തിരിച്ചറിവ് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെയും അസ്തിത്വത്തെയും പരുവപ്പെടുത്തുന്നു. സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളുടെ ഭാരമില്ലാതെ സ്വന്തം നൈപുണ്യങ്ങൾ (Skills) കൊണ്ട് മാത്രം ഉയരങ്ങൾ കീഴടക്കുന്നവരാണ് ഈ പുതിയ ലോകത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ രാജാക്കന്മാർ.
നിർമിതബുദ്ധിയുടെ കാലത്തെ മനുഷ്യന്റെ അസ്തിത്വം:
നിർമിതബുദ്ധി അഥവാ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്നത് ഒരു നിശബ്ദ വിപ്ലവമായാണ്. പലരും ഇതിനെ ഒരു ഭീഷണിയായാണ് കാണുന്നത്. തങ്ങളുടെ ജോലികൾ നഷ്ടപ്പെടുമോ, മനുഷ്യന്റെ പ്രസക്തി ഇല്ലാതാകുമോ എന്നൊക്കെയുള്ള ഭയങ്ങൾ സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ ഈ ഡിജിറ്റൽ മുഖമൂടികൾക്ക് പിന്നിലെ യാഥാർത്ഥ്യം നാം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്.
ഒരു ഡോക്ടറുടെ കാര്യമെടുക്കുക. രോഗിയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ നൽകിയാൽ ഏത് മരുന്നാണ് നൽകേണ്ടതെന്ന് ഡോക്ടറേക്കാൾ കൃത്യമായി ഒരു എ.ഐ സിസ്റ്റത്തിന് ഇന്ന് പറയാൻ കഴിയും. ആയിരക്കണക്കിന് മെഡിക്കൽ ജേർണലുകൾ നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വായിച്ച് വിലയിരുത്താൻ അതിന് കഴിയും. എന്നാൽ ആ രോഗിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി, അയാളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച് "ഒന്നുമില്ല, എല്ലാം ശരിയാകും" എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ പറയാൻ ഒരു യന്ത്രത്തിനും കഴിയില്ല.
ഒരു സ്കൂൾ അധ്യാപികയുടെ ക്ലാസ്സ് മുറി സങ്കൽപ്പിക്കുക. കുട്ടികൾക്ക് വിവരങ്ങൾ നൽകാൻ ഇന്ന് അധ്യാപകരുടെ ആവശ്യമില്ല. അതിന് ഇന്റർനെറ്റ് മതി. എന്നാൽ ക്ലാസ്സിലിരിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ മുഖത്തെ മ്ലാനത കണ്ട്, അവനെ അരികിൽ വിളിച്ച് ചേർത്തുപിടിച്ച് അവന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ഒരു വിർച്വൽ അസിസ്റ്റന്റിനും കഴിയില്ല. ഒരു നല്ല അധ്യാപകൻ വിഷയങ്ങളല്ല പഠിപ്പിക്കുന്നത്, മറിച്ച് കുട്ടികളെയാണ് പഠിക്കുന്നത്. അവർ കുട്ടികളുടെ ഉള്ളിലെ തീപ്പൊരി കണ്ടെത്തി അതിന് കാറ്റൂതി കൊടുക്കുന്നു.
ഒരു എഞ്ചിനീയർ പുതിയൊരു പാലം ഡിസൈൻ ചെയ്യുമ്പോൾ, അതിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ എ.ഐ ചെയ്തേക്കാം. എന്നാൽ ആ പാലം ആ നാടിന്റെ സംസ്കാരവുമായി എങ്ങനെ ഇഴുകിച്ചേരണം എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് മനുഷ്യന്റെ സർഗ്ഗാത്മകതയാണ്. യന്ത്രങ്ങൾക്ക് ഡാറ്റ നൽകാനേ കഴിയൂ, എന്നാൽ അതിൽ ജീവൻ നിറയ്ക്കേണ്ടത് മനുഷ്യനാണ്. അതിനാൽ എ.ഐ യെ ഭയപ്പെടുന്നതിന് പകരം, അതിനെ ഒരു സഹായിയായി കൂടെക്കൂട്ടുകയാണ് നാം ചെയ്യേണ്ടത്. നിർമിതബുദ്ധിയുള്ള യന്ത്രങ്ങൾ നമ്മുടെ വീട്ടുജോലികൾ ചെയ്യാനും, കണക്കുകൾ കൂട്ടാനും നമ്മെ സഹായിക്കട്ടെ. എന്നാൽ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം നാം അവർക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കരുത്.
പുതിയ തലമുറയെ (New Gen) വായിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ:
"ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾക്ക് യാതൊരു ഉത്തരവാദിത്തവുമില്ല, ആരോടും ബഹുമാനമില്ല, എപ്പോഴും ഫോണിൽ നോക്കിയിരിപ്പാണ്" എന്ന് കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന മുതിർന്നവരെ നാം നിത്യേന കാണാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ ന്യൂജെൻ ലോകത്തെ നാം വെറുതെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയാണോ വേണ്ടത്? ഒരിക്കലുമല്ല. അവരെ മനസ്സിലാക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. ഇവിടെയാണ് പേരന്റിംഗ് അഥവാ രക്ഷാകർതൃത്വം ഒരു വലിയ കലയായി മാറുന്നത്.
അവർ ജനിച്ചുവീണത് ഇൻഫർമേഷൻ വിസ്ഫോടനത്തിന്റെ നടുവിലേക്കാണ്. നമ്മൾ ഒരു കത്ത് പോസ്റ്റ് ചെയ്ത് പത്തു ദിവസം കാത്തിരുന്നിരുന്നവരാണ്. അവർക്ക് ലോകത്തിന്റെ മറുതലക്കൽ ഉള്ള ആളോട് സംസാരിക്കാൻ പത്തു സെക്കൻഡ് മതി. നമ്മൾ മണിക്കൂറുകൾ വരിനിന്നു ചെയ്തിരുന്ന പല കാര്യങ്ങളും അവർ വിരൽത്തുമ്പിൽ നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവരുടെ ചിന്താശേഷി വളരെ വേഗതയുള്ളതാണ്. ഒരു ജോലിയിൽ തന്നെ മുപ്പതു വർഷം ഇരുന്ന് റിട്ടയർ ചെയ്യാൻ അവർക്ക് താല്പര്യമില്ല. അവർ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പരീക്ഷിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. റിസ്ക് എടുക്കാൻ അവർ തയ്യാറാണ്.
ഒരു ഉദാഹരണം നോക്കാം. പരമ്പരാഗതമായ ചിന്താഗതിയുള്ള ഒരു അച്ഛൻ തന്റെ മകനെ ഡോക്ടറോ എഞ്ചിനീയറോ ആക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ കുട്ടിക്ക് താല്പര്യം ഗ്രാഫിക് ഡിസൈനിംഗിലോ അല്ലെങ്കിൽ ഡാറ്റാ സയൻസിലോ ആയിരിക്കും. "ഇതൊന്നും ഒരു ജോലിയല്ല" എന്ന് പറഞ്ഞ് അച്ഛൻ ദേഷ്യപ്പെടുന്നു. അവിടെ ഒരു സംഘർഷം ഉടലെടുക്കുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആ കുട്ടി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് ഭാവിയുടെ തൊഴിലാണ്. പഴയകാലത്തെ പോലെ "ഞാൻ പറയുന്നത് നീ അനുസരിച്ചാൽ മതി" എന്ന കമാൻഡിംഗ് രീതി ഇന്ന് വിലപ്പോവില്ല. അവർക്ക് വേണ്ടത് ബോസുകളെയല്ല, മെന്റർമാരെയാണ്. കാര്യങ്ങൾ യുക്തിസഹമായി പറഞ്ഞുകൊടുത്താൽ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നവരാണ് ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾ.
പുതിയ തലമുറയിൽ നിന്ന് നാം ചിലത് പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്:
മാറ്റങ്ങളെ പെട്ടെന്ന് ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള അവരുടെ കഴിവ് അപാരമാണ്. പുതിയൊരു ആപ്പോ പുതിയൊരു ഗാഡ്ജറ്റോ വന്നാൽ അവർ നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അത് ഉപയോഗിക്കാൻ പഠിക്കുന്നു. ഈ വഴക്കം (Adaptability) നമ്മളും ശീലമാക്കണം. കൂടാതെ, മാനസികാരോഗ്യത്തിന് (Mental Health) അവർ നൽകുന്ന പ്രാധാന്യം വളരെ വലുതാണ്. പഴയ തലമുറയ്ക്ക് രാപകൽ കഷ്ടപ്പെട്ട് പണമുണ്ടാക്കുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ, പുതിയ തലമുറ സ്വന്തം സന്തോഷത്തിനും ജീവിത സന്തുലിതാവസ്ഥയ്ക്കും (Work-life balance) വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. ഇതും വലിയൊരു തിരിച്ചറിവാണ്.
അതേസമയം, നമ്മുടെ അനുഭവസമ്പത്ത് അവർക്കും ആവശ്യമാണ്. ക്ഷമ, സ്ഥിരോത്സാഹം, ബന്ധങ്ങളുടെ വില—ഇവയെല്ലാം മുതിർന്നവരിൽ നിന്ന് പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് പകർന്നുനൽകാൻ നമുക്ക് കഴിയണം. രണ്ട് തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള ഈ ആശയവിനിമയ വിടവ് നികത്താൻ നാം ആദ്യം നമ്മുടെ ഈഗോ മാറ്റിവെക്കണം. അറിവ് പ്രായത്തിന്റെയോ അധികാരത്തിന്റെയോ കുത്തകയല്ല എന്ന് തിരിച്ചറിയണം. നമ്മുടെ മക്കളിൽ നിന്ന് പോലും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ നാം തയ്യാറാകണം. ഈ പരസ്പരമുള്ള മനസ്സിലാക്കലിലാണ് യഥാർത്ഥ 'പേരന്റിംഗ് മാജിക്' ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.
നാം നമ്മെത്തന്നെ തിരിച്ചറിയുക (Knowing Yourself):
മാറുന്ന ലോകത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, നാം നമ്മെത്തന്നെ ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. "ഞാൻ ആരാണ്? എന്റെ കഴിവുകൾ എന്തൊക്കെയാണ്? എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്?" ഈ ചോദ്യങ്ങൾ നമ്മോട് തന്നെ ചോദിക്കാൻ നാം പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകൾക്കനുസരിച്ച് ജീവിക്കാൻ നാം നിർബന്ധിതരാകുകയാണ്.
മൃഗങ്ങളുടെ ഒരു കഥ കേട്ടിട്ടില്ലേ? കാട്ടിലെ മൃഗങ്ങളെല്ലാം ചേർന്ന് ഒരു സ്കൂൾ തുടങ്ങി. എല്ലാവർക്കും ഒരേ സിലബസ് ആണ് തീരുമാനിച്ചത്—പറക്കുക, മരം കയറുക, നീന്തുക, ഓടുക. പരുന്ത് പറക്കുന്നതിൽ ഒന്നാമനായെങ്കിലും മരം കയറാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. താറാവ് നീന്തുന്നതിൽ മിടുക്കനായിരുന്നെങ്കിലും ഓട്ടമത്സരത്തിൽ തോറ്റുപോയി. കുരങ്ങൻ മരം കയറ്റത്തിൽ വിജയിച്ചെങ്കിലും പറക്കാൻ ശ്രമിച്ച് താഴെ വീണ് പരിക്കുപറ്റി. അവരവരുടെ തനതായ കഴിവുകളെ പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നതിന് പകരം, എല്ലാവരും ഒരേ അച്ചിൽ വാർത്തെടുത്തവരാകണം എന്ന് നിർബന്ധിച്ചതാണ് ആ കാട്ടിലെ സ്കൂളിന്റെ പരാജയം.
നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലും പലപ്പോഴും ഇത് തന്നെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തെയും അഭിരുചിയെയും (Aptitude) തിരിച്ചറിയാതെ, എവിടെയോ ലഭിക്കുന്ന അറിവുകളുടെ പിന്നാലെ പായുമ്പോൾ നാം നമ്മെത്തന്നെയാണ് നശിപ്പിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ, നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ തനതായ കഴിവിനെ നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയാൽ, പിന്നെ ഒരു സാങ്കേതികവിദ്യക്കും നിങ്ങളെ തോൽപ്പിക്കാനാകില്ല. നിങ്ങളുടെ തനിമയാണ് നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ മൂലധനം. അത് തിരിച്ചറിയുക എന്നതാണ് ആദ്യത്തെ പടി.
പുതിയ ലോകത്തേക്കുള്ള മാറ്റത്തിന്റെ അഞ്ച് തൂണുകൾ:
ഈ അതിവേഗ ലോകത്ത് പിടിച്ചുനിൽക്കാനും, നമ്മുടെ വീടുകളിലും സമൂഹത്തിലും ഒരു നല്ല മാറ്റം കൊണ്ടുവരാനും നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴത്തിൽ പതിയേണ്ട ചില അടിസ്ഥാന തിരിച്ചറിവുകളുണ്ട്. അവ വെറും ഉപദേശങ്ങളല്ല, മറിച്ച് പ്രായോഗികമായ ജീവിതസത്യങ്ങളാണ്.
ഒന്ന്: പഠിച്ചവ മറക്കാനും പുതിയവ പഠിക്കാനുമുള്ള സന്നദ്ധത (Unlearn and Relearn):
ഭാവിയിലെ നിരക്ഷരർ എന്ന് പറയുന്നത് വായിക്കാനും എഴുതാനും അറിയാത്തവരല്ല, മറിച്ച് പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാനും, പഴയത് മാറ്റിവെക്കാനും തയ്യാറാകാത്തവരായിരിക്കും. ഇന്നലെ വരെ ശരിയാണെന്ന് നാം വിശ്വസിച്ചിരുന്ന പല കാര്യങ്ങളും ഇന്ന് പൂർണ്ണമായും അപ്രസക്തമായിരിക്കാം. ഒരു ബിസിനസ്സുകാരന്റെ കാര്യമെടുക്കുക. വർഷങ്ങളായി അയാൾ ഒരു പലചരക്ക് കട നടത്തുകയാണ്. പെട്ടെന്നാണ് ഓൺലൈൻ ഷോപ്പിംഗും ഡെലിവറി ആപ്പുകളും വരുന്നത്. "ഇതൊക്കെ പുതിയ പിള്ളേരുടെ കളിയല്ലേ, എന്റെ കസ്റ്റമേഴ്സ് എന്നെ വിട്ടുപോകില്ല" എന്ന് കരുതിയിരുന്നാൽ അത് മണ്ടത്തരമാകും. തന്റെ ബിസിനസ്സ് ഓൺലൈനിലേക്ക് മാറ്റാനും, വാട്സ്ആപ്പിലൂടെ ഓർഡറുകൾ എടുക്കാനും അയാൾ തയ്യാറാകണം. പഴയ ശീലങ്ങളെ പൊളിച്ചെഴുതാൻ തയ്യാറാകുന്നവർക്ക് മാത്രമേ നാളെയുടെ ലോകത്ത് സ്ഥാനമുള്ളൂ.
രണ്ട്: വിമർശനാത്മക ചിന്തയും (Critical Thinking) വിവേകവും:
വിവരങ്ങളുടെ പെരുമഴക്കാലത്താണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്. സ്മാർട്ട്ഫോണുകളിലൂടെ ദിനംപ്രതി ആയിരക്കണക്കിന് വിവരങ്ങളാണ് നമ്മളിലേക്ക് എത്തുന്നത്. ഇതിൽ വലിയൊരു ശതമാനവും വ്യാജവാർത്തകളോ അർദ്ധസത്യങ്ങളോ ആയിരിക്കും. ഡീപ് ഫേക്ക് (Deepfake) പോലുള്ള സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ഉപയോഗിച്ച് ആരെയും എന്തും പറയിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന കാലമാണിത്. കണ്ണുകൊണ്ട് കാണുന്നതും കാതുകൊണ്ട് കേൾക്കുന്നതും അന്ധമായി വിശ്വസിക്കരുത്. നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ വരുന്ന ഒരു വിവരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള കഴിവ്, അതിന്റെ സത്യാവസ്ഥ അന്വേഷിച്ചറിയാനുള്ള വിവേകം—അതാണ് ഇന്ന് അത്യാവശ്യം. "ഇത് ശരിയാണോ? ഇതിന്റെ പിന്നിലെ താല്പര്യമെന്താണ്?" എന്നീ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ നമ്മുടെ കുട്ടികളെ നാം പരിശീലിപ്പിക്കണം.
മൂന്ന്: വൈകാരിക ബുദ്ധി (Emotional Intelligence - EQ):
ലോകം സാങ്കേതികമായി എത്ര വളർന്നാലും മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങൾക്ക് പകരമാകാൻ ഒന്നിനുമാകില്ല. നിങ്ങളുടെ ഐ.ക്യു (IQ) എത്ര വലുതായാലും, സഹജീവികളോട് ഇടപഴകാൻ നിങ്ങൾക്ക് അറിയില്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ പരാജയപ്പെടും. മറ്റുള്ളവരുടെ വികാരങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാനും, അവരെ കേൾക്കാനും, അവരുമായി ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാനുമുള്ള കഴിവാണ് വൈകാരിക ബുദ്ധി. ഒരു യന്ത്രത്തിനും ഒരിക്കലും കരയാൻ കഴിയില്ല, മറ്റൊരാളുടെ വേദനയിൽ ആത്മാർത്ഥമായി കൂടെ നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. കുടുംബത്തിലും ജോലിസ്ഥലത്തും മാനുഷികമായ സ്പർശം നിലനിർത്തുക. പരസ്പരമുള്ള വിശ്വാസവും സ്നേഹവും ഒരിക്കലും കാലഹരണപ്പെടാത്ത മൂലധനമാണ്.
നാല്: നൈപുണ്യ വികസനം (Skill Development):
ഡിഗ്രി സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളുടെ കാലം കഴിയുകയാണ്. നിങ്ങൾ എന്ത് പഠിച്ചു എന്നതിനേക്കാൾ, നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും എന്നതാണ് ഇന്നത്തെ ലോകം ചോദിക്കുന്നത്. മൈക്രോ-ക്രെഡൻഷ്യലുകൾക്കും (Micro-credentials) ഹ്രസ്വകാല കോഴ്സുകൾക്കുമാണ് ഇന്ന് പ്രിയം. ജോലി ചെയ്യുന്ന മേഖലയിലെ പുതിയ മാറ്റങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് നൈപുണ്യങ്ങൾ വികസിപ്പിച്ചെടുക്കുക (Upskilling). കാലത്തിനനുസരിച്ച് സ്വയം മാറാൻ തയ്യാറുള്ളവർക്ക് പുതിയ തൊഴിലവസരങ്ങൾ ധാരാളമുണ്ട്.
അഞ്ച്: സ്വയമുള്ള ശാന്തതയും ഡിജിറ്റൽ ഡിറ്റോക്സും (Inner Peace and Digital Detox):
പുറംലോകം വലിയ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങളോടെ മാറുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഉള്ള് ശാന്തമായിരിക്കേണ്ടത് വളരെ അത്യാവശ്യമാണ്. സ്ക്രീനുകളിലെ നോട്ടിഫിക്കേഷനുകൾക്ക് പിന്നാലെ പാഞ്ഞ് നമ്മുടെ മനസ്സിന്റെ സമാധാനം നാം നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്. ദിവസത്തിൽ കുറച്ചു സമയമെങ്കിലും ഡിജിറ്റൽ ലോകത്ത് നിന്ന് പൂർണ്ണമായും വിട്ടുനിൽക്കാൻ നാം ശീലിക്കണം. നമ്മുടെ വീടുകളിൽ ഒരു 'നോ സ്ക്രീൻ ടൈം' (No screen time) കൊണ്ടുവരുക. ആ സമയത്ത് കുടുംബാംഗങ്ങൾ പരസ്പരമുള്ള സംസാരിക്കട്ടെ, ചിരിക്കട്ടെ, അനുഭവങ്ങൾ പങ്കുവെക്കട്ടെ. സ്വയം ധ്യാനിക്കാനും, പ്രകൃതിയോട് സംവദിക്കാനും സമയം കണ്ടെത്തുക. നമ്മുടെ വേരുകൾ ആഴത്തിലുണ്ടെങ്കിലേ, മാറ്റങ്ങളുടെ എത്ര വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് വന്നാലും നമുക്ക് ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയൂ.
ലോകം മാറിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും; അത് പ്രകൃതിനിയമമാണ്. കല്ലുരച്ച് തീയുണ്ടാക്കിയ മനുഷ്യൻ ഇന്ന് ചൊവ്വയിലേക്ക് പേടകം അയക്കുന്നു. കാളവണ്ടിയിൽ യാത്ര ചെയ്തവർ ഇന്ന് ഹൈപ്പർലൂപ്പുകളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. ഈ മാറ്റങ്ങളെ ആർക്കും തടഞ്ഞുനിർത്താൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ ഈ മാറ്റങ്ങളുടെ വേഗതയിൽ മനുഷ്യൻ എന്ന അസ്തിത്വം ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടാൻ പാടില്ല. അറിവുകൾ വെറും വിവരങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ആ വിവരങ്ങളെ വിവേകത്തോടെ ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുമ്പോഴാണ് നാം പൂർണ്ണ മനുഷ്യരാകുന്നത്.
മാറ്റങ്ങളെ ഭയക്കാതെ, അതിനെ ഒരു പുതിയ അവസരമായി കാണുക: പഴയ അറിവുകളുടെ അഹങ്കാരം മാറ്റിവെച്ച്, പുതിയ ലോകത്തിന്റെ സ്പന്ദനങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ ശ്രമിക്കുക. നാം നമ്മെത്തന്നെ അറിഞ്ഞ്, നമ്മുടെ വേരുകളിൽ ഉറച്ചുനിന്നുകൊണ്ട് ഈ പുതിയ ആകാശത്തേക്ക് കൊമ്പുകൾ പടർത്തുക. പുതിയ തലമുറയെ ചേർത്തുപിടിച്ച്, അവരുടെ ചിന്തകളെ മനസ്സിലാക്കി നമുക്ക് മുന്നോട്ട് നടക്കാം. വായനശാലകളിലെ പൊടിപിടിച്ച പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന വെറും അറിവുകൾക്കപ്പുറം, ജീവിതമെന്ന വലിയ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നും നാം നേടിയെടുക്കുന്ന ഈ തിരിച്ചറിവുകളാകട്ടെ വരും കാലങ്ങളിൽ നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ വഴികാട്ടി. വീടുകളിലും സമൂഹത്തിലും പരസ്പര സ്നേഹത്തിന്റെയും അറിവിന്റെയും പുതിയ വെളിച്ചം നിറയട്ടെ. തലയുയർത്തിപ്പിടിച്ച്, അഭിമാനത്തോടെ നമുക്ക് ഈ പുതിയ ലോകത്തെ നേരിടാം. യന്ത്രങ്ങൾ എത്ര സ്മാർട്ട് ആയാലും, മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തെയും അവബോധത്തെയും പരാജയപ്പെടുത്താൻ ഒന്നിനുമാകില്ല എന്ന ഉറച്ച തിരിച്ചറിവോടെ.
Article By: Mujeebulla K.M
CIGI Career Team