ജീവിതമെന്ന മഹാമാരത്തണും എ പ്ലസ് എന്ന കുടിവെള്ളവും: മാർക്ക് ഷീറ്റുകൾക്കപ്പുറമുള്ള ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ബേസിൽ ജോസഫ് പറഞ്ഞത്
ഓരോ പരീക്ഷാഫലങ്ങളും പുറത്തുവരുമ്പോൾ നമ്മുടെ നാട്ടിൻപുറങ്ങളിലെയും നഗരങ്ങളിലെയും അന്തരീക്ഷം ഒരു വിചിത്രമായ വൈരുദ്ധ്യത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കാറുണ്ട്. ചില വീടുകളുടെ മുറ്റത്ത് പടക്കം പൊട്ടുന്നതിന്റെയും മധുരം വിളമ്പുന്നതിന്റെയും ആഘോഷങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ, തൊട്ടടുത്ത വീടുകളിലെ അടച്ചിട്ട മുറികൾക്കുള്ളിൽ ചില തേങ്ങലുകൾ ഉയർന്നുകേൾക്കാം. പത്രത്താളുകളിൽ മുഴുവൻ എ പ്ലസ് നേടിയ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ചിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങൾ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുമ്പോൾ, എവിടെയോ അപ്രസക്തമായിപ്പോകുന്ന, അപകർഷതാബോധത്തിന്റെ ഇരുളിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുന്ന ഒരു വലിയ കൂട്ടം കുട്ടികളുണ്ട്. മാർക്കുകളുടെയും ഗ്രേഡുകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം ഒരു മനുഷ്യന്റെ തലവര നിർണ്ണയിക്കുന്ന, തികച്ചും അശാസ്ത്രീയവും നിർദ്ദയവുമായ ഒരു സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിയിലാണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്. ഈയൊരു സാഹചര്യത്തിലാണ് സിനിമാതാരവും സംവിധായകനുമായ ബേസിൽ ജോസഫ് പാലക്കാട് നടത്തിയ പ്രസംഗം കാലത്തിന്റെ അനിവാര്യതയായി മാറുന്നത്.
രമേശ് പിഷാരടിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഉന്നത വിജയം നേടിയ വിദ്യാർത്ഥികളെ അനുമോദിക്കാൻ സംഘടിപ്പിച്ച 'ജയ ജയ ജയം ഹോ' എന്ന വേദിയിൽ വെച്ചായിരുന്നു ബേസിലിന്റെ ഈ തുറന്നുപറച്ചിൽ. കേവലം കയ്യടി നേടാൻ വേണ്ടി ഒരു സിനിമാതാരം നടത്തിയ പ്രസംഗമായിരുന്നില്ല അത്. മറിച്ച്, ജീവിതത്തെ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥത്തിൽ മനസിലാക്കിയ, പരാജയങ്ങളുടെയും വിജയങ്ങളുടെയും നാൾവഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച ഒരു ജ്യേഷ്ഠസഹോദരന്റെ സ്നേഹശാസനകളായിരുന്നു അത്. കുട്ടികളുടെ അഭിരുചികളെയും നൈസർഗ്ഗികമായ കഴിവുകളെയും തിരിച്ചറിയാതെ, അവരെ എ പ്ലസുകൾ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങളായി മാത്രം കാണുന്ന രക്ഷിതാക്കളുടെ സമൂഹത്തോട് മുഴുക്കെയുള്ള ഒരു വലിയ സന്ദേശമായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ. വായിച്ചു മറക്കാനുള്ളതല്ല, മറിച്ച് ഓരോരുത്തരും ഹൃദയത്തിൽ ചേർത്തുവെക്കേണ്ട, ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കേണ്ട ചില ജീവിതസത്യങ്ങളിലേക്ക് നമുക്കൊന്ന് നടന്നിറങ്ങാം.
ഓർമ്മകളുടെ വേരുകൾ: ആദ്യത്തെ അംഗീകാരത്തിന്റെ മധുരം:
"ഞാനും സ്കൂളിൽ നന്നായി പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു. അന്നും ഫുൾ എ പ്ലസ് ഭയങ്കരമായിരുന്നു. ഇതുപോലത്തെ അവാർഡും മെമെന്റോയും കിട്ടുന്നത് ഞങ്ങൾക്ക് പ്രചോദകമായിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി കിട്ടുന്നത് ഇത്തരം അംഗീകാരങ്ങളാണല്ലോ? നിങ്ങളെപ്പോലെ ഇത്തരം വേദിയിൽ ഇരുന്ന ഓർമകൾ എനിക്കുമുണ്ട്..."
ഒരു മനുഷ്യന്റെ വ്യക്തിത്വ വികാസത്തിൽ അവന് ലഭിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ അംഗീകാരങ്ങൾക്ക് വലിയൊരു പങ്കുണ്ട്. സ്കൂൾ കാലഘട്ടത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ പ്ലാസ്റ്റിക് ട്രോഫിയോ, ഒരു മെമെന്റോയോ അല്ലെങ്കിൽ വലിയൊരു വേദിയിൽ വെച്ച് പ്രമുഖരുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് വാങ്ങുന്ന ഒരു സർട്ടിഫിക്കറ്റോ ആ കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ആത്മവിശ്വാസം ചെറുതല്ല. ബേസിൽ ജോസഫ് തന്റെ പ്രസംഗം ആരംഭിക്കുന്നത് സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ ആ മനോഹരമായ ഓർമ്മകളെ തൊട്ടുണർത്തിക്കൊണ്ടാണ്. സദസ്സിലിരിക്കുന്ന കുട്ടികളോട്, "ഞാനും നിങ്ങളിൽ ഒരാളായിരുന്നു, നിങ്ങളുടെ ഈ സന്തോഷത്തിന്റെ ആഴം എനിക്ക് കൃത്യമായി മനസ്സിലാകും" എന്ന് പറയുന്നതിലൂടെ അദ്ദേഹം അവരുമായി അഭേദ്യമായ ഒരു വൈകാരിക ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുകയാണ്.
ഒരു കുട്ടിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, താൻ ചെയ്യുന്ന ഒരു കാര്യത്തിന് സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ വലിയ അംഗീകാരമാണ് ഈ ഫുൾ എ പ്ലസ് അനുമോദനങ്ങൾ. മാസങ്ങളോളമുള്ള അവരുടെ ഉറക്കമൊഴിക്കലിന്റെയും, കളിയും ചിരിയും മാറ്റിവെച്ചുള്ള കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെയും ഫലമാണത്. ആ നേട്ടത്തെ അദ്ദേഹം പൂർണ്ണമായും മാനിക്കുകയും അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വിജയിച്ചവരെ അഭിനന്ദിക്കുന്നതിൽ യാതൊരു പിശുക്കും അദ്ദേഹം കാണിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ, അവിടെ നിന്നും അദ്ദേഹം പതുക്കെ തന്റെ പ്രസംഗത്തിന്റെ ദിശ മാറ്റുകയാണ്. വിജയത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ താഴെ നിൽക്കുന്നവരെ കൂടി കാണാനുള്ള വിശാലത അദ്ദേഹം ആ കുട്ടികൾക്കും രക്ഷിതാക്കൾക്കും പകർന്നു നൽകുന്നു.
പാഠപുസ്തകങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള യാഥാർത്ഥ്യം: കാലം ആവശ്യപ്പെടുന്ന വിദ്യാഭ്യാസം:
"ശരിയായ വിദ്യാഭ്യാസം കിട്ടുക എന്നതാണ് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം. ഇനിയുള്ള കാലത്ത് പിടിച്ചുനിൽക്കണമെങ്കിൽ മിനിമം വിവരവും വിദ്യാഭ്യാസവും വേണം. അത്രയും മത്സരമുള്ള ലോകത്താണ് നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നത്..."
ലോകം സങ്കൽപ്പിക്കാനാവാത്ത വേഗതയിലാണ് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഇന്നത്തെ തൊഴിൽ മേഖലകളും പഠനരീതികളും നാളെ അപ്രസക്തമായേക്കാം. നിർമ്മിത ബുദ്ധിയും (AI) പുത്തൻ സാങ്കേതികവിദ്യകളും അടക്കിഭരിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ കാലഘട്ടത്തിലേക്കാണ് ഈ കുട്ടികൾ കടന്നുപോകുന്നത്. ഈയൊരു യാഥാർത്ഥ്യത്തെ മുൻനിർത്തി ബേസിൽ പറയുന്ന വാക്കുകൾക്ക് വലിയ ആഴമുണ്ട്. കേവലം പാഠപുസ്തകങ്ങളിലെ വിവരങ്ങൾ മനഃപാഠമാക്കി ഉത്തരക്കടലാസിൽ ഛർദ്ദിച്ചുവെക്കുന്നതിനെ 'വിദ്യാഭ്യാസം' എന്ന് വിളിക്കാനാവില്ല. അത് വെറും ഓർമ്മശക്തിയുടെ പരിശോധന മാത്രമാണ്.
യഥാർത്ഥ വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് ലോകത്ത് ചുറ്റും നടക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള സാമാന്യബോധം (Common Sense) നേടുക എന്നതാണ്. ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാനും, വ്യത്യസ്ത മനുഷ്യരോട് ഇടപഴകാനും, അപ്രതീക്ഷിതമായി കടന്നുവരുന്ന പ്രതിസന്ധികളെ മനക്കരുത്തോടെ നേരിടാനും പ്രാപ്തമാക്കുന്നതായിരിക്കണം വിദ്യാഭ്യാസം. അതിരൂക്ഷമായ മത്സരമുള്ള ഒരു ലോകത്തേക്കാണ് ഈ കുട്ടികൾ ഇനി ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ പോകുന്നത്. പുതിയ കാലത്തെ തൊഴിൽദാതാക്കൾ ഇന്ന് അന്വേഷിക്കുന്നത് പത്താം ക്ലാസ്സിലെ മാർക്ക് ലിസ്റ്റുകളല്ല, മറിച്ച് പ്രായോഗിക ബുദ്ധിയും, നൈപുണ്യവും (Skills), മാറ്റങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള കഴിവുമാണ് (Adaptability). ഈയൊരു മിനിമം യോഗ്യത ഓരോ വ്യക്തിയും നേടേണ്ടതുണ്ട് എന്ന വലിയ സത്യത്തെ അദ്ദേഹം ഇവിടെ വരച്ചുകാണിക്കുന്നു.
മാർക്ക് ഷീറ്റുകൾ നിർണ്ണയിക്കാത്ത ജീവിതം: എ പ്ലസ് നഷ്ടപ്പെട്ടവരോട്:
"അവാർഡ് കിട്ടാത്തവരെ ആരെയും മോശക്കാരായി കാണരുത്. ചിലപ്പോൾ ആ വിഷയത്തിൽ മോശമായതുകൊണ്ടായിരിക്കാം അവർക്ക് അവാർഡ് കിട്ടാത്തത്. എല്ലാവർക്കും എല്ലാ വിഷയങ്ങൾക്കും നന്നായി മാർക്കുവാങ്ങിക്കാൻ പറ്റണമെന്നില്ല. ഓരോരുത്തർക്കും അവരുടേതായ കഴിവുകളുണ്ട്. അത് കണ്ടെത്തി അതിനെ പിന്തുണയ്ക്കണം. ഫുൾ എ പ്ലസ് കിട്ടാത്തവർ ആരും മോശക്കാരല്ല. അവരെ വേറെ ഏതെങ്കിലും രീതിയിൽ കാലം അംഗീകരിക്കും. അതിനുവേണ്ടി അധ്വാനിക്കുക."
ബേസിലിന്റെ പ്രസംഗത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തവും കണ്ണുനനയിക്കുന്നതുമായ ഭാഗമാണിത്. നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായം എല്ലാവരെയും ഒരേ അളവുകോൽ വെച്ചാണ് അളക്കുന്നത് എന്നതാണ് ഇതിലെ ഏറ്റവും വലിയ ട്രാജഡി. കണക്കിലും സയൻസിലും മിടുക്കനായ കുട്ടിയെ സമൂഹം 'ബുദ്ധിമാനായി' വാഴ്ത്തുമ്പോൾ, ചിത്രരചനയിലോ, സംഗീതത്തിലോ, സ്പോർട്സിലോ, സാഹിത്യത്തിലോ മിടുക്കനായ മറ്റൊരു കുട്ടിയെ നമ്മൾ 'പഠിക്കാൻ മോശമായവൻ' എന്ന് മുദ്രകുത്തി മാറ്റിനിർത്തുന്നു. ഒരു ആനയെയും കുരങ്ങിനെയും മത്സ്യത്തെയും വരിവരിയായി നിർത്തി, "ആരാണ് ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ മരം കയറുന്നത്, അവനാണ് മിടുക്കൻ" എന്ന് പറയുന്നതുപോലെ വിഡ്ഢിത്തമാണ് ഇന്നത്തെ ഈ മൂല്യനിർണ്ണയ രീതി.
ഒരു വിഷയത്തിൽ മാർക്ക് കുറഞ്ഞുപോയി എന്നതിന്റെ അർത്ഥം ആ കുട്ടി ജീവിതത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ടു എന്നല്ല. ആ വിഷയത്തോട് അവന് താല്പര്യമില്ലാത്തതുകൊണ്ടോ, അത് അവന്റെ സഹജമായ അഭിരുചികൾക്ക് (Aptitude) ഇണങ്ങാത്തതുകൊണ്ടോ ആകാം. ഓരോ മനുഷ്യനും ജനിക്കുന്നത് തനതായ ചില കഴിവുകളുമായാണ്. എല്ലാവർക്കും എല്ലാ വിഷയത്തിലും ഒരുപോലെ ശോഭിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന പ്രകൃതിസത്യം നാം ഉൾക്കൊള്ളേണ്ടതുണ്ട്. എ പ്ലസ് കിട്ടാത്ത കുട്ടികൾ അനുഭവിക്കുന്ന മാനസിക സംഘർഷങ്ങളെയും അവഗണനകളെയും ഒരു സ്നേഹസ്പർശത്തോടെ അദ്ദേഹം ഇവിടെ തുടച്ചുമാറ്റുകയാണ്.
ഇത് രക്ഷിതാക്കൾക്കുള്ള വലിയൊരു താക്കീത് കൂടിയാണ്. സ്വന്തം കുട്ടിയെ അയൽപക്കത്തെ കുട്ടിയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ അവരുടെ ഉള്ളിലെ ആത്മവിശ്വാസത്തെയാണ് രക്ഷിതാക്കൾ കൊന്നുകളയുന്നത്. "അവന് എല്ലാത്തിനും എ പ്ലസ് കിട്ടിയല്ലോ, നിനക്ക് മാത്രം എന്താ കിട്ടാത്തത്?" എന്ന ചോദ്യം ഒരു കുരുന്നുമനസ്സിൽ ഏൽപ്പിക്കുന്ന മുറിവുകൾ ഉണങ്ങാൻ വർഷങ്ങൾ വേണ്ടിവരും. കുട്ടികളുടെ യഥാർത്ഥ കഴിവ് എന്താണെന്ന് ശാസ്ത്രീയമായി കണ്ടെത്തുകയും, അവരെ ആ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ അനുവദിക്കുകയുമാണ് വേണ്ടത്. ഇന്ന് പത്താം ക്ലാസ്സിൽ എ പ്ലസ് ഇല്ലാത്തതിന്റെ പേരിൽ തലകുനിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു കുട്ടി, നാളെ ലോകം അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു വലിയ കലാകാരനോ, വ്യവസായിയോ, കായികതാരമോ ആയി മാറിയേക്കാം. കാലം അവർക്കുള്ള വലിയൊരു അംഗീകാരം എവിടെയോ കാത്തുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ അതിലേക്ക് എത്തിച്ചേരാൻ അവർ തങ്ങളുടെ മേഖല കണ്ടെത്തി നിരന്തരം കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യണം എന്ന് അദ്ദേഹം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
ജീവിതമെന്ന മഹാമാരത്തൺ: എ പ്ലസ് വെറുമൊരു കുടിവെള്ളം മാത്രം:
"ഫുൾ എ പ്ലസ് വാങ്ങിക്കുക എന്നത് ഒട്ടും ചെറിയ കാര്യമല്ല. ഇതുകൊണ്ട് തീർന്നു എന്നാരും വിചാരിക്കേണ്ട. ഇനിയങ്ങോട്ട് കുറച്ചുകൂടെ കടുപ്പമേറിയതായിരിക്കും. ജീവിതകാലം മൊത്തമുള്ള പോരാട്ടമാണ്. അതിൽ തുടർച്ചയായും അച്ചടക്കത്തോടെയും പരിശ്രമിക്കുന്നവർക്കെ എന്നെങ്കിലും എവിടെയെങ്കിലും എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ. ഇതൊരു മാരത്തൺ ആയി എല്ലാവരും കാണുക. മാരത്തണിന്റെ ഇടയ്ക്ക് കുറച്ച് കുടിവെള്ളം, ഓറഞ്ച് ഒക്കെ തരും. അങ്ങനെയൊരു റിഫ്രഷ്മെന്റ് ആയി മാത്രം ഇതിനെ കണ്ടാൽ മതി. ഇത് ഇവിടെയൊന്നും തീരുന്നില്ല."
സദസ്സിൽ വലിയ കയ്യടി നേടിയ, എന്നാൽ സദസ്സ് പിരിഞ്ഞുപോയ ശേഷവും അവരുടെ മനസ്സിൽ പ്രതിധ്വനിക്കേണ്ട ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു ഉപമയാണിത്. പത്താം ക്ലാസ്സിലോ പ്ലസ് ടൂവിലോ എല്ലാ വിഷയത്തിനും എ പ്ലസ് കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഇനി ജീവിതത്തിൽ എല്ലാം നേടിയെന്നൊരു തെറ്റായ ധാരണ പല കുട്ടികൾക്കുമുണ്ട്. അവിടെയാണ് പലർക്കും കാലിടറുന്നത്. ഈ വിജയം ഒരു വലിയ യാത്രയുടെ ചെറിയൊരു തുടക്കം മാത്രമാണ്.
ജീവിതത്തെ ഒരു 100 മീറ്റർ സ്പ്രിന്റ് ഓട്ടമായിട്ടല്ല നാം കാണേണ്ടത്. 100 മീറ്റർ ഓട്ടത്തിൽ തുടക്കം മുതൽ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് കിതച്ചോടുകയാണ് പതിവ്. എന്നാൽ ജീവിതം ഒരു നീണ്ട മാരത്തൺ ആണ്. അവിടെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തണമെങ്കിൽ അച്ചടക്കം (Discipline), സ്ഥിരോത്സാഹം (Consistency), ശാരീരികവും മാനസികവുമായ കരുത്ത് എന്നിവ അനിവാര്യമാണ്. തുടക്കത്തിൽ തന്നെ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് ഓടുന്നവൻ പാതിവഴിയിൽ തളർന്നുവീഴും. തന്റെ ഊർജ്ജം സംരക്ഷിച്ച്, ഓരോ ചുവടും ശ്രദ്ധിച്ചുവെച്ച്, തളരുമ്പോൾ വിശ്രമിച്ച് വീണ്ടും ഓടുന്നവനാണ് മാരത്തൺ പൂർത്തിയാക്കുക.
ഈ മാരത്തണിലെ വഴിമധ്യേ, ഓട്ടക്കാർക്ക് ഊർജ്ജം പകരാൻ സംഘാടകർ കുറച്ചു കുടിവെള്ളവും ഗ്ലൂക്കോസും ഓറഞ്ചുമൊക്കെ നൽകാറുണ്ട്. ഒരു നിമിഷം നിന്ന് ആ വെള്ളം കുടിച്ച്, മുഖം തുടച്ച് വീണ്ടും ഓടുകയാണ് അവർ ചെയ്യുക. അല്ലാതെ ആ വെള്ളം കിട്ടിയത് വലിയൊരു നേട്ടമായി കരുതി അവർ അവിടെ ഓട്ടം അവസാനിപ്പിക്കാറില്ല. അതുപോലെ തന്നെയാണ് അക്കാദമിക് ജീവിതത്തിലെ ഈ വിജയങ്ങളും. എ പ്ലസ് എന്ന ഈ അംഗീകാരം നിങ്ങൾക്ക് മുന്നോട്ട് ഓടാനുള്ള ഒരു എനർജി ഡ്രിങ്ക് മാത്രമാണ്, ഒരു റിഫ്രഷ്മെന്റ് മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ട് അഹങ്കരിക്കാനോ, ഇനിയൊന്നും ചെയ്യാനില്ലെന്ന് കരുതി ഓട്ടം നിർത്താനോ പാടില്ല. മുന്നോട്ടുള്ള വഴി ഇതിലും കടുപ്പമേറിയതാണ്. അവിടെ വിജയിക്കണമെങ്കിൽ ഇന്നുള്ളതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ അച്ചടക്കവും കഠിനാധ്വാനവും വേണ്ടിവരും.
ഈയൊരു മാരത്തൺ മനോഭാവം കുട്ടികളിൽ വളർത്തിയെടുത്താൽ, ഭാവിയിൽ അവർ നേരിടാൻ പോകുന്ന ഒരു വലിയ പരാജയത്തിലും അവർ തളർന്നുപോകില്ല. കാരണം തോൽവികളെയും അവർ ഈ മാരത്തണിലെ ചെറിയൊരു തടസ്സമായി മാത്രമേ കാണുകയുള്ളൂ.
ദൂരക്കാഴ്ചയുടെ പ്രാധാന്യം: അൻപതിലും എഴുപതിലും നാം എവിടെയായിരിക്കണം?:
"ആരെയും പേടിപ്പിക്കാൻ പറയുന്നതല്ല. മുമ്പോട്ടുപോകുമ്പോൾ ഉറപ്പായും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. ഹ്രസ്വകാല ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടാവാൻ പാടില്ല. എല്ലാം ദീർഘകാലത്തേക്കുള്ളത് മാത്രമായിരിക്കുക. അൻപതോ എഴുപതോ വയസിൽ നമ്മൾ എവിടെയുണ്ടാവണം എന്ന് ആലോചിച്ച് മുന്നോട്ടുപോവുക."
ഇന്നത്തെ തലമുറ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വൈകാരിക പ്രശ്നങ്ങളിലൊന്നാണ് 'ഇൻസ്റ്റന്റ് ഗ്രാറ്റിഫിക്കേഷൻ' (Instant Gratification) അഥവാ എന്തിനും ഏതിനും ഉടനടി ഫലം കിട്ടണമെന്ന അമിതമായ ആഗ്രഹം. ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം റീൽസുകളുടെയും യൂട്യൂബ് ഷോർട്സുകളുടെയും വേഗതയിൽ ജീവിതവും പെട്ടെന്ന് ക്ലിക്ക് ആകണമെന്നാണ് അവർ ചിന്തിക്കുന്നത്. പെട്ടെന്ന് പ്രശസ്തരാകണം, പെട്ടെന്ന് പണമുണ്ടാക്കണം എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നവർക്ക് മുന്നിലേക്കാണ് ബേസിൽ ഒരു വലിയ ചോദ്യം എറിയുന്നത്.
ഹ്രസ്വകാല ലക്ഷ്യങ്ങൾക്ക് (Short-term goals) പിന്നാലെ പായുമ്പോൾ നമ്മൾ പലപ്പോഴും ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം മറന്നുപോകുന്നു. പ്ലസ് ടൂവിന് നല്ല മാർക്ക് വാങ്ങുക, ഒരു നല്ല പ്രൊഫഷണൽ കോളേജിൽ അഡ്മിഷൻ നേടുക, ഒരു ജോലി നേടുക... ഇതൊക്കെ ജീവിതത്തിന്റെ ചെറിയ നാഴികക്കല്ലുകൾ മാത്രമാണ്. ഇതല്ല ജീവിതത്തിന്റെ അന്തിമ ലക്ഷ്യം.
നമ്മൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ലക്ഷ്യം വെക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ വാർദ്ധക്യത്തെയാണ്. അൻപതാമത്തെ അല്ലെങ്കിൽ എഴുപതാമത്തെ വയസ്സിൽ നാം എവിടെ നിൽക്കുന്നു എന്നതിലാണ് കാര്യം. അന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് നമ്മോട് തന്നെ ബഹുമാനവും സംതൃപ്തിയും തോന്നുന്ന ഒരു ജീവിതം നാം കെട്ടിപ്പടുത്തിട്ടുണ്ടോ? ആരോഗ്യകരമായ ഒരു ശരീരം, പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു കുടുംബം, സമൂഹത്തിന് ഉപകാരപ്പെടുന്ന രീതിയിലുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ, ഏറ്റവും ഉപരിയായി സമ്പൂർണ്ണമായ മാനസിക സമാധാനം... ഇതൊക്കെയാകണം നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ ദീർഘകാല ലക്ഷ്യങ്ങൾ (Long-term vision). അങ്ങനെയൊരു വിശാലമായ കാഴ്ചപ്പാട് മനസ്സിലുണ്ടെങ്കിൽ, ഇന്നത്തെ ചെറിയ പരാജയങ്ങളോ മാർക്ക് കുറയലുകളോ ഒന്നും ഒരു കുട്ടിയെയും ആത്മഹത്യയിലേക്കോ വിഷാദരോഗത്തിലേക്കോ തള്ളിവിടില്ല. കാരണം അവരുടെ കണ്ണ് ദൂരെയുള്ള വലിയൊരു മലമുകളിലാണ്, അല്ലാതെ കാൽക്കീഴിലെ ചെറിയ കല്ലുകളിലല്ല.
"ആരെയും പേടിപ്പിക്കാൻ പറയുന്നതല്ല" എന്ന് അദ്ദേഹം എടുത്തുപറയുന്നത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യമാണ്. കാരണം ജീവിതം എന്നത് ഒരു സിനിമാക്കഥ പോലെ എപ്പോഴും സുന്ദരമായ ഒന്നല്ല എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം കുട്ടികൾ വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. പരാജയങ്ങളെ സ്പോർട്സ്മാൻ സ്പിരിറ്റോടെ നേരിടാനുള്ള മാനസിക കരുത്ത് അവർക്ക് നൽകേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.
രക്ഷിതാക്കൾ തിരിച്ചറിയേണ്ട ചില സത്യങ്ങൾ:
ബേസിലിന്റെ വാക്കുകൾ ഒരു സിനിമാതാരത്തിന്റെ ഡയലോഗുകൾക്ക് അപ്പുറം, ഒരു തലമുറയോടുള്ള ചേർത്തുപിടിക്കലാണ്. നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലെ രക്ഷിതാക്കൾ ചിന്തിക്കേണ്ട ഒട്ടേറെ കാര്യങ്ങൾ ഈ വരികൾക്കിടയിൽ ഒളിഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ട്. ഒരു കുട്ടിയുടെ ലോകം എന്നത് അവന് ലഭിക്കുന്ന മാർക്കിന്റെയും ഗ്രേഡിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നാകരുത്. കുട്ടികൾക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആവശ്യം രക്ഷിതാക്കളുടെയും അധ്യാപകരുടെയും കലവറയില്ലാത്ത പിന്തുണയാണ്; പ്രത്യേകിച്ചും അവർ പരാജയത്തിന്റെ കയ്പ് രുചിക്കുമ്പോൾ.
"നിനക്ക് ഒന്നിനും കൊള്ളില്ല, നിന്നെക്കൊണ്ട് ഒന്നിനും കഴിയില്ല" എന്ന് സ്വന്തം മാതാപിതാക്കൾ പറയുമ്പോൾ ആ കുട്ടി അനുഭവിക്കുന്ന ശ്വാസംമുട്ടൽ എത്ര വലുതാണെന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ. അതിനുപകരം, തോറ്റുവരുന്ന കുട്ടിയെ ചേർത്തുപിടിച്ച്, "സാരമില്ല മോനേ/മോളേ, ഈ പരീക്ഷയിൽ മാർക്ക് കുറഞ്ഞെങ്കിൽ എന്താ, നിനക്ക് വേറെ ഒരുപാട് കഴിവുകൾ ഇല്ലേ, നമുക്ക് അതിൽ ശ്രദ്ധിക്കാം, അച്ഛനും അമ്മയും എപ്പോഴും നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും" എന്ന് പറയുന്ന രക്ഷിതാക്കളാണ് ഇന്നത്തെ കാലത്തിന് ആവശ്യം.
എല്ലാവരും എൻജിനീയർമാരും ഡോക്ടർമാരും ആകേണ്ടതില്ല. നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന് മികച്ച എഴുത്തുകാരെ വേണം, കലാകാരന്മാരെ വേണം, സാമൂഹിക പ്രവർത്തകരെ വേണം, കർഷകരെ വേണം, നല്ല കച്ചവടക്കാരെ വേണം. കുട്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ കഴിവ് എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, അവർക്ക് താല്പര്യമുള്ള കോഴ്സുകൾ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അവരെ അനുവദിക്കുക. മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ ആളാകാൻ വേണ്ടി കുട്ടികളുടെ മേൽ നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാതിരിക്കുക.
നെഞ്ചോട് ചേർക്കേണ്ട നന്മയുടെ അക്ഷരങ്ങൾ:
ബേസിൽ ജോസഫ് എന്ന കലാകാരനെ മലയാളികൾക്ക് എന്നും ഏറെ പ്രിയമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സിനിമകളിലെ നിഷ്കളങ്കമായ നർമ്മവും സ്വാഭാവികതയുമാണ് ആ ഇഷ്ടത്തിന് അടിസ്ഥാനം. എന്നാൽ പാലക്കാട്ടെ ആ വേദിയിൽ നാം കണ്ടത് കേവലം ചിരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു നടനെയോ സംവിധായകനെയോ അല്ല. മറിച്ച്, ജീവിതത്തെ വളരെ ഗൗരവമായി, എന്നാൽ അങ്ങേയറ്റം പോസിറ്റീവായി നോക്കിക്കാണുന്ന, പക്വതയുള്ള ഒരു മനുഷ്യനെയാണ്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓരോ വാക്കുകളിലും ഒരു തരം സത്യസന്ധത ഉണ്ടായിരുന്നു. എ പ്ലസ് കിട്ടിയവരെ ഹൃദയപൂർവ്വം അഭിനന്ദിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, അത് കിട്ടാത്തവർക്ക് ഒരു തണൽമരമായി മാറാൻ ആ വാക്കുകൾക്ക് കഴിഞ്ഞു. ജീവിതം എന്നത് ആരുമായും മത്സരിച്ച് ജയിക്കാനുള്ള ഒരു കുതിരപ്പന്തയമല്ല, മറിച്ച് നമ്മൾ നമ്മളോട് തന്നെ മത്സരിച്ച് നിരന്തരം മെച്ചപ്പെടാനുള്ള ഒരു മനോഹരമായ യാത്രയാണെന്ന് അദ്ദേഹം എല്ലാവരെയും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
പരീക്ഷാഫലങ്ങളുടെ ഈ കോലാഹലങ്ങൾക്കിടയിൽ, എല്ലാ രക്ഷിതാക്കളും വിദ്യാർത്ഥികളും നിർബന്ധമായും കേട്ടിരിക്കേണ്ടതും ഹൃദയത്തിലേക്ക് ആവാഹിക്കേണ്ടതുമായ വാക്കുകളാണിവ. വിജയത്തിന്റെ ഉത്തുംഗശൃംഗങ്ങളിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അഹങ്കാരത്തിന്റെ വേരുകൾ മനസ്സിൽ പടരാതിരിക്കാനും, പരാജയത്തിന്റെ പടുകുഴിയിൽ വീഴുമ്പോൾ നിരാശനായി ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കാതിരിക്കാനും ഈ വാക്കുകൾ ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി നമ്മുടെയൊക്കെ ഉള്ളിൽ എന്നും ജ്വലിച്ചുനിൽക്കണം. അതെ, ഇത് കേവലം വായിച്ചു പോകാനുള്ള വാക്കുകളല്ല, ജീവിതത്തിന്റെ മാരത്തണിൽ ഇടറാതെ ഓടാൻ, കിതയ്ക്കുമ്പോൾ കരുത്തുപകരാൻ, ഹൃദയത്തിൽ സ്വർണ്ണലിപികളാൽ ചേർത്തുവെക്കേണ്ട നന്മ നിറഞ്ഞ, പ്രചോദനാത്മകമായ അക്ഷരങ്ങളാണ്. വരും കാലങ്ങളിൽ ഈ വാക്കുകൾ ഒരുപാട് വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് തങ്ങളുടെ ജീവിതലക്ഷ്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ വെളിച്ചമായി മാറുമെന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം.
Article By: Mujeebulla K.M
CIGI Career Team