ന്യൂജെൻ കരിയർ ഗൈഡൻസിന്റെ ആന്തരാർത്ഥങ്ങൾ
സാവധാനം മനസിരുത്തി വായിക്കാൻ പറ്റുന്നവരിലേക്ക്
ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഒരു കുട്ടി കരിയർ ഗൈഡിന്റെ മുന്നിലെത്തുമ്പോൾ കൂടെ വരുന്നത് മാർക്ക് ലിസ്റ്റ് മാത്രമല്ല. കുറെ സ്വപ്നങ്ങളും ചില പേടികളും വീട്ടിലെ പ്രതീക്ഷകളും കൂട്ടുകാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും കൂടെ കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ പറയാൻ മടിക്കുന്ന സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടും കാണും. പുറത്തുനിന്നു നോക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ചോദ്യം വളരെ ലളിതമായിരിക്കും: “പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞു. ഇനി എന്തു പഠിക്കണം?”
പക്ഷേ, ആ ചോദ്യത്തിനുള്ളിൽ മറ്റൊരു ചോദ്യം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്: “എനിക്ക് ചേരുന്ന ഒരു ജീവിതം എങ്ങനെ കണ്ടെത്തും?”
ഈ രണ്ടാമത്തെ ചോദ്യം കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്താണ് പെർഫെക്ട് കരിയർ ഗൈഡൻസ് തുടങ്ങുന്നത്. കോഴ്സിന്റെ പേര് പറയാനും കോളേജിന്റെ വിലാസം നൽകാനും പലർക്കും കഴിയും. എന്നാൽ മുന്നിലിരിക്കുന്ന കുട്ടിയുടെ സാഹചര്യവും താൽപര്യവും ആശങ്കയും മനസ്സിലാക്കി, അയാൾക്ക് സ്വന്തം തീരുമാനത്തിലേക്ക് എത്താൻ സഹായിക്കുന്നതിന് കുറച്ചുകൂടി ക്ഷമയും കരുതലും വേണം.
സാങ്കേതിക വിദ്യ കുതിച്ചുചാടുന്ന ഇന്നത്തെ കാലത്ത് കുട്ടികൾക്ക് വിവരങ്ങൾ കിട്ടാൻ വലിയ പ്രയാസമില്ല. മൊബൈൽ തുറന്നാൽ കോഴ്‌സുകളും കോളേജുകളും കരിയർ വീഡിയോകളും മുന്നിലെത്തും. എ.ഐയോട് ചോദിച്ചാൽ ഒരു പഠനപദ്ധതിപോലും ലഭിക്കും. അതേസമയം, ഏതു വിവരം വിശ്വസിക്കണം, ഏതു അവസരം തനിക്കു ചേരും, ഏതു വാഗ്ദാനത്തിനു പിന്നിലാണ് കച്ചവടം എന്നൊക്കെ തിരിച്ചറിയുക എളുപ്പമല്ല. വിവരങ്ങളുടെ തിരക്കിനിടയിൽ സ്വന്തം ശബ്ദം കേൾക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരാളെയാണ് പല കുട്ടികളും ഇന്ന് തേടുന്നത്.
അത്തരമൊരു വഴികാട്ടലിന് അടിത്തറയാകാവുന്ന ചില വാക്കുകളുണ്ട്:
ക്ഷമയോടെ കേൾക്കണം. ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കണം. എടുത്തുചാട്ടം അരുത്. മുന്നിലേക്കു നോക്കുന്നതിനൊപ്പം ഇരുവശവും ശ്രദ്ധിക്കണം. അവസരങ്ങളെ തേടിപ്പോകണം. ജീവിതത്തിൽ നിമിത്തങ്ങൾക്കും പങ്കുണ്ടെന്ന് ഓർക്കണം.
ഇവ ഒരു ഗൈഡ് കുട്ടിക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുക്കേണ്ട ഉപദേശങ്ങൾ മാത്രമല്ല.
ആദ്യം ഗൈഡ് സ്വന്തം പ്രവർത്തനത്തിൽ പാലിക്കേണ്ട ശീലങ്ങളാണ്. മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ അനുഭവത്തിനൊപ്പം അവരുടെ അനുഭവത്തിനും ഇടം നൽകണം.
ആദ്യം ഒരു കസേരയും കുറച്ചു സമയവും:
“ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾക്ക് ക്ഷമയില്ല” എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് പലപ്പോഴും മുതിർന്നവർ സംഭാഷണം തുടങ്ങുന്നത്. എന്നാൽ ഒരു കുട്ടി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ രണ്ടുമിനിറ്റ് തടസ്സപ്പെടുത്താതെ കേൾക്കാൻ നമ്മൾ തയ്യാറാണോ? അവരുടെ വാക്കുകളിലെ ഇംഗ്ലീഷോ മൊബൈലിനോടുള്ള താൽപര്യമോ കണ്ടിട്ട് മനസ്സിൽ വിധിയെഴുതുന്നുണ്ടോ?
ഈ ചോദ്യങ്ങൾ നമ്മളും സ്വന്തത്തോട് ചോദിച്ചുനോക്കണം.
ന്യൂജെൻ എന്നൊരു പേരിൽ എല്ലാവരെയും ഒറ്റക്കൂട്ടമാക്കാൻ കഴിയില്ല. സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ മിടുക്കനായ കുട്ടിക്ക് പോലും കോളേജ് അപേക്ഷ പൂരിപ്പിക്കാൻ അറിയണമെന്നില്ല. നന്നായി സംസാരിക്കുന്ന കുട്ടിക്ക് തീരുമാനമെടുക്കുമ്പോൾ വലിയ പേടിയുണ്ടാകാം. അധികം സംസാരിക്കാത്ത കുട്ടിയുടെ ഉള്ളിൽ വ്യക്തമായ ആഗ്രഹവും കാണാം. ഗ്രാമത്തിൽനിന്നുള്ള കുട്ടിയുടെയും നഗരത്തിൽനിന്നുള്ള കുട്ടിയുടെയും അവസരങ്ങൾ ഒരുപോലെയായിരിക്കണമെന്നില്ല. വീട്ടിൽ പഠനകാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാൻ ആളുള്ള കുട്ടിയും സ്വന്തം വഴി സ്വയം അന്വേഷിക്കേണ്ട കുട്ടിയും വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളിലാണ്.
അതുകൊണ്ട് ആദ്യ കൂടിക്കാഴ്ച ഒരു പരീക്ഷയാക്കേണ്ടതില്ല. “നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്?”, “ഏതു ജോലി ചെയ്യുമ്പോഴാണ് സമയം പോകുന്നത് അറിയാത്തത്?”, “ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പേടിപ്പിക്കുന്നത് എന്താണ്?” എന്നിങ്ങനെ സംഭാഷണം തുറക്കാം. ഉത്തരം ഉടനെ കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും പ്രശ്നമില്ല. ഇതുവരെ ആരും ചോദിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കുട്ടി ആദ്യമായി ആലോചിക്കുകയായിരിക്കും.
കേൾക്കുന്നത് എല്ലാം സമ്മതിക്കുന്നതല്ല:
ഒരു കുട്ടി “എനിക്ക് യൂട്യൂബർ ആകണം” എന്നു പറഞ്ഞെന്നിരിക്കട്ടെ. “അതൊന്നും ജോലിയല്ല” എന്നു പറഞ്ഞാൽ സംഭാഷണം അവിടെ അവസാനിക്കും. “നിനക്ക് തീർച്ചയായും വലിയ യൂട്യൂബർ ആകാം” എന്നു പറഞ്ഞാലും നല്ല വഴികാട്ടലാകില്ല. ആദ്യം ആ ആഗ്രഹത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കടക്കണം.
കുട്ടിക്ക് ഇഷ്ടം ക്യാമറയ്ക്കു മുന്നിൽ സംസാരിക്കാനാണോ?
കഥ പറയാനാണോ?
വീഡിയോ എഡിറ്റിംഗിലാണോ?
ആളുകൾ തന്നെ തിരിച്ചറിയണം എന്ന ആഗ്രഹമാണോ?
മറ്റൊരാളുടെ വരുമാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വീഡിയോ കണ്ടതിന്റെ ആവേശമാണോ?
ഓരോ ഉത്തരവും നമ്മെ വ്യത്യസ്ത വഴികളിലേക്കാണ് കൊണ്ടുപോകുക.
തുടർന്ന് ഒരു ചെറിയ പരീക്ഷണം നിർദേശിക്കാം. അടുത്ത ഒരു മാസത്തിൽ സ്വന്തം ആശയത്തിൽ മൂന്ന് വീഡിയോകൾ തയ്യാറാക്കട്ടെ. വിഷയം കണ്ടെത്തുക, വിവരങ്ങൾ പരിശോധിക്കുക, എഴുതുക, ചിത്രീകരിക്കുക, എഡിറ്റ് ചെയ്യുക, അഭിപ്രായങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുക—
ഈ ജോലികൾ ചെയ്തുനോക്കുമ്പോൾ ആ മേഖലയോടുള്ള താൽപര്യം കൂടുതൽ വ്യക്തമാകും. ശ്രദ്ധ കിട്ടുന്നതിലെ ആവേശവും ദിവസേന ജോലി ചെയ്യുന്നതിിലെ താൽപര്യവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം കുട്ടിക്ക് അനുഭവത്തിലൂടെ മനസ്സിലാകും.
ഒരു ഗൈഡിന്റെ കേൾവിയിൽ ഇത്തരമൊരു അന്വേഷണവുമുണ്ടാകണം. പറഞ്ഞതെല്ലാം ശരിവയ്ക്കുന്നതോ ആഗ്രഹം തള്ളിക്കളയുന്നതോ അല്ല അതിന്റെ ലക്ഷ്യം. “നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ഞാൻ ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കി. ശരിയാണോ?” എന്നു തിരിച്ചു ചോദിക്കുമ്പോൾ തെറ്റിദ്ധാരണകൾ കുറയും. കുട്ടിക്കും സ്വന്തം ചിന്ത വ്യക്തമാക്കാൻ അവസരം കിട്ടും.
മാർക്ക് ലിസ്റ്റിന് പുറത്തുള്ള കുട്ടി:
നല്ല മാർക്കുള്ള കുട്ടി ഏതു കോഴ്‌സിലും സന്തോഷത്തോടെ പഠിക്കും എന്നു കരുതരുത്. മാർക്ക് കുറഞ്ഞ കുട്ടിക്ക് കഴിവില്ലെന്നും പറയരുത്. പരീക്ഷാഫലം ചില പഠനനേട്ടങ്ങൾ കാണിക്കും; ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുഴുവൻ സാധ്യതയും അതിലില്ല.
ക്ലാസ് പരിപാടികൾ സംഘടിപ്പിക്കുന്ന കുട്ടിയിൽ ഏകോപനശേഷി കാണാം. വീട്ടിലെ ഉപകരണങ്ങൾ അഴിച്ചു പരിശോധിക്കുന്ന കുട്ടിയിൽ സാങ്കേതിക കൗതുകം കാണാം. കൂട്ടുകാരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ക്ഷമയോടെ കേൾക്കുന്ന കുട്ടിയിൽ മനുഷ്യരുമായി ഇടപെടാനുള്ള താൽപര്യം കാണാം. പക്ഷേ, ഒരു സംഭവത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി തൊഴിൽ പ്രഖ്യാപിക്കാനും പാടില്ല. പരിപാടി നടത്തിയതുകൊണ്ട് മാനേജ്മെന്റ് തന്നെയാണ് ചേരുക എന്നോ കൂട്ടുകാരെ കേൾക്കുന്നതുകൊണ്ട് മനഃശാസ്ത്രജ്ഞനാകണം എന്നോ വിധിക്കാനാവില്ല. ഇവ അന്വേഷിക്കാനുള്ള സൂചനകളാണ്.
അഭിരുചി പരിശോധനകളും താൽപര്യ പരിശോധനകളും ഈ അന്വേഷണത്തിന് സഹായിക്കാം. എന്നാൽ ഒരു ടെസ്റ്റിന്റെ റിപ്പോർട്ട് കുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന വിധിയല്ല. പരിശോധനയുടെ നിലവാരം, അത് നടത്തിയ രീതി, ഫലം വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നയാളുടെ യോഗ്യത എന്നിവയെല്ലാം പ്രധാനമാണ്. സംസാരത്തിലൂടെയും പഠനാനുഭവങ്ങളിലൂടെയും ചെറിയ പ്രായോഗിക ശ്രമങ്ങളിലൂടെയും കിട്ടുന്ന വിവരങ്ങളോടൊപ്പം ചേർത്താണ് ഫലം വായിക്കേണ്ടത്.
“നിനക്ക് സയൻസ് പറ്റില്ല” എന്നൊരു മുദ്ര കുട്ടിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം തകർക്കാം. “ഈ ഭാഗത്ത് ഇപ്പോൾ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്; പഠനരീതിയും പിന്തുണയും മാറ്റിയാൽ എന്തു സംഭവിക്കും എന്നു നോക്കാം” എന്ന സമീപനം മുന്നോട്ടുള്ള വാതിൽ തുറക്കുന്നു. കുട്ടികൾ വളരുന്നവരാണ്. അവരുടെ താൽപര്യങ്ങളും കഴിവുകളും വളരാനും മാറാനും ഇടമുണ്ടാകണം.
കാത്തിരിപ്പ് എന്നത് വെറുതെ ഇരിക്കലല്ല:
കരിയർ ഒരു ചെടി വളർത്തുന്നതുപോലെയാണ് എന്ന ഉപമയിൽ കാര്യമുണ്ട്. വിത്തിട്ട പിറ്റേന്ന് ഫലം പ്രതീക്ഷിക്കാൻ പറ്റില്ല. എന്നാൽ വെള്ളമൊഴിക്കാതെ “ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്” എന്നു പറഞ്ഞാലും ചെടി വളരില്ല. കരിയറിലെ ക്ഷമയ്ക്കൊപ്പം പ്രവർത്തനവും വേണം.
ഒരു ഭാഷ പഠിക്കാൻ ദിവസേന പരിശീലനം വേണം. കോഡിംഗ് പഠിക്കുന്നയാൾ ചെറിയ പ്രോഗ്രാമുകൾ എഴുതണം. ഡിസൈൻ പഠിക്കുന്നയാൾ ചെയ്ത ജോലികളിൽ തിരുത്തൽ വരുത്തണം. മത്സരപരീക്ഷയ്ക്കു തയ്യാറെടുക്കുന്നയാൾ പഠിക്കുന്നതോടൊപ്പം തന്റെ പുരോഗതി പരിശോധിക്കണം. സമയം ചെലവഴിക്കുന്നു എന്നതും മുന്നോട്ടുപോകുന്നു എന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല.
അതുകൊണ്ട് കുട്ടിയോട് “കാത്തിരിക്കൂ” എന്നു പറയുന്നതിനൊപ്പം “ഈ കാലയളവിൽ എന്തു ചെയ്യും?” എന്നും ചോദിക്കണം. ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ പ്രോജക്ട്, അടുത്ത മാസത്തിൽ ഒരു മേഖലയിലെ രണ്ടുപേരുമായി സംഭാഷണം, തുടർന്ന് ഒരു ഇന്റേൺഷിപ്പ് അപേക്ഷ—ഇങ്ങനെ കാത്തിരിപ്പിന് ദിശ നൽകാം. ശ്രമം ഫലിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ സമീപനം തിരുത്താനുള്ള തീയതിയും നിശ്ചയിക്കണം.
ഒരു പരീക്ഷയ്ക്കായി വീണ്ടും തയ്യാറെടുക്കുന്നതും ഇതേ രീതിയിൽ വിലയിരുത്തണം. മുൻശ്രമത്തിലെ പ്രശ്നം എന്തായിരുന്നു? ഈ തവണ എന്താണ് മാറുന്നത്? സാമ്പത്തികവും മാനസികവുമായ പിന്തുണയുണ്ടോ? മറ്റൊരു വഴി തുറന്നുവച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഒരേ ശ്രമം മാറ്റമില്ലാതെ ആവർത്തിക്കുന്നത് മാത്രം ക്ഷമയുടെ തെളിവല്ല. ചിലപ്പോൾ ദിശ മാറ്റുന്നതാണ് കൂടുതൽ വിവേകമുള്ള തീരുമാനം.
ഡിഗ്രിയും കഴിവും ഒരുമിച്ചുവേണം:
“ഇപ്പോൾ ഡിഗ്രിക്ക് വിലയില്ല; സ്കിൽ മതി” എന്ന വാചകം കുട്ടികളെ ആകർഷിക്കും. പക്ഷേ, എല്ലാ മേഖലയിലും അതു ബാധകമല്ല. ചില തൊഴിലുകളിൽ നിർദിഷ്ട വിദ്യാഭ്യാസയോഗ്യതയും പരിശീലനവും നിർബന്ധമാണ്. മറ്റു പല ജോലികളിലും ഔദ്യോഗിക യോഗ്യതയ്ക്കൊപ്പം ചെയ്തുകാണിക്കാനുള്ള കഴിവാണ് ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുക. അതുകൊണ്ട് ഡിഗ്രിയും കഴിവും തമ്മിൽ ഒരു മത്സരം ഉണ്ടാക്കേണ്ടതില്ല.
പഠനത്തിനൊപ്പം ആശയവിനിമയം, പ്രശ്നപരിഹാരം, ഭാഷാപരിചയം, ടീമായി പ്രവർത്തിക്കൽ, അടിസ്ഥാന ഡിജിറ്റൽ പരിജ്ഞാനം എന്നിവ വളർത്താം. പഠിച്ച കാര്യം മറ്റൊരാൾക്ക് ലളിതമായി വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയുന്നതും ഒരു കഴിവാണ്. സമയത്ത് ജോലി പൂർത്തിയാക്കുന്നതും പിഴവ് സമ്മതിച്ച് തിരുത്തുന്നതും ജോലി സ്ഥലത്ത് വലിയ പ്രാധാന്യമുള്ള ശീലങ്ങളാണ്.
സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ ശേഖരിക്കുന്നത് മാത്രം നൈപുണ്യ വികസനമാകില്ല. പത്ത് ചെറിയ കോഴ്സുകൾ കഴിഞ്ഞ കുട്ടിയോട് “ഇതുപയോഗിച്ച് എന്തു ചെയ്തു?” എന്നു ചോദിക്കുമ്പോൾ പറയാൻ ഒരു അനുഭവമെങ്കിലും വേണം. വീട്ടിലെ ചെലവുകൾ ക്രമീകരിച്ച സ്പ്രെഡ്ഷീറ്റ്, പ്രദേശത്തെ ഒരു പ്രശ്നത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനം, ഒരു ചെറിയ വെബ്സൈറ്റ്, വായിച്ച പുസ്തകത്തിന്റെ വ്യക്തമായ നിരൂപണം—പഠനം പ്രയോഗത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നതിന്റെ തെളിവുകളാണിവ.
ആവേശത്തിന് ഒരു ഇടവേള നൽകാം:
സുഹൃത്ത് ഒരു കോഴ്‌സിനു ചേർന്നു എന്നതുകൊണ്ട് അതേ കോഴ്സ് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് എളുപ്പമാണ്. ഒരു വീഡിയോയിൽ വലിയ ശമ്പളം കണ്ടതുകൊണ്ട് ഒരു മേഖലയിലേക്ക് ചാടുന്നതും എളുപ്പമാണ്. പക്ഷേ, ആ ജോലിയുടെ സാധാരണ ദിവസം എങ്ങനെയായിരിക്കും എന്ന ചോദ്യം പലപ്പോഴും ചോദിക്കപ്പെടുന്നില്ല.
ഒരു ഹോട്ടൽ മാനേജ്മെന്റ് വിദ്യാർത്ഥി അവധിദിവസങ്ങളിൽ മറ്റുള്ളവർ വിശ്രമിക്കുമ്പോഴും തനിക്ക് ജോലി ഉണ്ടാകാമെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ഒരു ഡിസൈനർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട സൃഷ്ടിയിൽ ഉപഭോക്താവിന്റെ ആവശ്യപ്രകാരം പലതവണ മാറ്റം വരുത്തേണ്ടിവരും. ഗവേഷണത്തിൽ താൽപര്യമുള്ളയാൾക്ക് ഫലം കിട്ടാത്ത പരീക്ഷണങ്ങളോടും സമയം ചെലവഴിക്കേണ്ടിവരും. തൊഴിൽപേരിന്റെ തിളക്കത്തോടൊപ്പം അതിിലെ സാധാരണ ജോലിയും കാണണം.
വലിയ തീരുമാനത്തിനു മുമ്പ് ചെറിയ അനുഭവം നേടാൻ ശ്രമിക്കാം. ആ മേഖലയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നയാളോട് സംസാരിക്കുക. പഠിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥിയോട് ക്ലാസ്, പരിശീലനം, ചെലവ് എന്നിവ ചോദിക്കുക. സാധ്യമെങ്കിൽ ഒരു പ്രവർത്തനസ്ഥലം സന്ദർശിക്കുക. ഒരു തുടക്കപ്രോജക്ട് ചെയ്തുനോക്കുക. ഇത്തരത്തിലുള്ള അനുഭവങ്ങൾ പരസ്യങ്ങളെക്കാൾ ഉപകാരപ്രദമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കും.
എടുത്തുചാട്ടം ഒഴിവാക്കണം എന്നു പറഞ്ഞാൽ എല്ലാ തീരുമാനവും നീട്ടിവയ്ക്കണമെന്നില്ല. അപേക്ഷയുടെ അവസാന തീയതിയും സീറ്റ് സ്വീകരിക്കേണ്ട സമയവും ശ്രദ്ധിക്കണം. വിവരം ശേഖരിക്കാൻ സമയപരിധി നിശ്ചയിച്ച്, ലഭ്യമായ തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തീരുമാനമെടുക്കണം. നൂറുശതമാനം ഉറപ്പ് കിട്ടുന്നതുവരെ കാത്തിരുന്നാൽ ചില അവസരങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടും.
ഇരുവശവും നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്ന വഴികൾ:
ഒരു കുട്ടിക്ക് ജീവശാസ്ത്രം ഇഷ്ടമാണ് എന്നു കേട്ടാൽ ഉടനെ മെഡിസിൻ മാത്രം നിർദേശിക്കേണ്ടതില്ല. മനുഷ്യരെ നേരിട്ട് പരിചരിക്കാനാണോ താൽപര്യം? ലാബിലെ അന്വേഷണങ്ങളിലാണോ? പ്രകൃതിയെക്കുറിച്ചാണോ? ആരോഗ്യവിവരങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്യാനാണോ? ആ ഇഷ്ടത്തിന്റെ സ്വഭാവം അറിഞ്ഞാൽ കൂടുതൽ വഴികൾ പരിശോധിക്കാം.
അതുപോലെ കണക്കിനോടുള്ള താൽപര്യം എഞ്ചിനീയറിംഗിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഭാഷയിലുള്ള മികവ് അധ്യാപനത്തിൽ മാത്രം അവസാനിക്കുന്നില്ല. കലാപരമായ താൽപര്യം വരയ്ക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഒരു വിഷയത്തോടുള്ള ഇഷ്ടം പല തരത്തിലുള്ള ജോലികളുമായി ബന്ധപ്പെടാം. അവയുടെ പഠനവഴികളും യോഗ്യതകളും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും; അത് പ്രത്യേകം പരിശോധിക്കണം.
ഇരുവശവും നോക്കുക എന്നത് ഓരോ ആഴ്ചയും പുതിയ കരിയറിലേക്ക് മാറുക എന്നല്ല. പ്രധാന താൽപര്യവുമായി ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന സമീപമേഖലകൾ അറിയുക എന്നതാണ്. സാങ്കേതികവിദ്യ പഠിക്കുന്നയാൾ മനുഷ്യർ അത് എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നും അന്വേഷിക്കാം. വാണിജ്യം പഠിക്കുന്നയാൾ ഡാറ്റ കൈകാര്യം ചെയ്യാനും പഠിക്കാം. ആരോഗ്യരംഗത്ത് താൽപര്യമുള്ളയാൾ ആശയവിനിമയവും വളർത്താം. ഇത്തരത്തിലുള്ള കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകൾ സ്വന്തം വഴി കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണാൻ സഹായിക്കും.
എല്ലാ കുട്ടികളും വിദേശത്തേക്കു പോകണമെന്നുമില്ല. സ്വന്തം നാട്ടിൽ പഠിക്കുന്നതും ജോലി ചെയ്യുന്നതും ഒരു നല്ല തിരഞ്ഞെടുപ്പാകാം. ലോകത്തെ അറിയുക എന്നത് സ്വന്തം നാടിനെ ചെറുതാക്കുക എന്നല്ല. എവിടെ പഠിച്ചാലും മറ്റിടങ്ങളിലെ അറിവുമായി ബന്ധപ്പെടാനും സ്വന്തം സാഹചര്യത്തിന് അനുയോജ്യമായ അവസരം കണ്ടെത്താനും കഴിയണം.
സ്വപ്നത്തിനൊപ്പം ചെലവും എഴുതണം:
“ഫീസ് എത്ര?” എന്ന ചോദ്യം കരിയർ സംഭാഷണത്തിൽ വളരെ പ്രധാനമാണ്. എന്നാൽ ഫീസ് മാത്രം അറിഞ്ഞാൽ മതിയാകില്ല. താമസം, ഭക്ഷണം, യാത്ര, ഉപകരണങ്ങൾ, പരീക്ഷകൾ, അധിക പരിശീലനം എന്നിവയ്ക്കും ചെലവുവരാം. പഠനം കഴിഞ്ഞ് വരുമാനം തുടങ്ങാൻ എത്ര സമയം വേണ്ടിവരും എന്നതും ചിന്തിക്കണം.
ഒരു കുടുംബത്തിന് വലിയ ചെലവുള്ള കോഴ്സ് കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയാം. മറ്റൊരു കുടുംബത്തിന് അതേ തീരുമാനം ദീർഘകാല ബാധ്യതയാകാം. ഇതു തുറന്നു സംസാരിക്കുന്നതിൽ ലജ്ജിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. സാമ്പത്തികപരിധി കുട്ടിയുടെ കഴിവിന്റെ അളവല്ല. പക്ഷേ, പഠനവഴി രൂപപ്പെടുത്തുമ്പോൾ അത് അവഗണിക്കാനുമാവില്ല.
സ്കോളർഷിപ്പ് ലഭിച്ചേക്കാം എന്ന പ്രതീക്ഷയും ഉറപ്പായ സാമ്പത്തിക സഹായവും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്. സഹായം ലഭിച്ചില്ലെങ്കിൽ പഠനം തുടരാൻ കഴിയുമോ? വായ്പയെടുക്കേണ്ടിവന്നാൽ തിരിച്ചടവിന്റെ ബാധ്യത എന്താകും? കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ സമാന ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു പോകാൻ മറ്റൊരു വഴിയുണ്ടോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ സ്വപ്നത്തെ ചെറുതാക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല; പഠനം പാതിവഴിയിൽ നിൽക്കാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്.
വിദേശപഠനത്തിലാണെങ്കിൽ രാജ്യത്തിന്റെ പേരോ മനോഹരമായ ക്യാമ്പസ് ചിത്രമോ മാത്രം നോക്കരുത്. സ്ഥാപനത്തിന്റെയും കോഴ്‌സിന്റെയും അംഗീകാരം, പഠിക്കേണ്ട ഭാഷ, പഠനം കഴിഞ്ഞുള്ള തൊഴിൽയോഗ്യത, ആവശ്യമായ പ്രൊഫഷണൽ അനുമതികൾ എന്നിവയുടെ നിലവിലെ ഔദ്യോഗിക വിവരങ്ങൾ പരിശോധിക്കണം. പാർട്ട് ടൈം ജോലി കിട്ടും എന്നൊരു വാക്കിനെ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് മുഴുവൻ ബജറ്റ് തയ്യാറാക്കുന്നതും വിവേകമുള്ള രീതിയല്ല.
പരസ്യം വായിക്കാനും പഠിക്കണം:
“നൂറുശതമാനം പ്ലേസ്മെന്റ്”, “ഉറപ്പായ വിദേശജോലി”, “ചുരുങ്ങിയ സമയംകൊണ്ട് വലിയ ശമ്പളം” എന്നൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ കുട്ടിക്ക് ആവേശം തോന്നാം. അവിടെയാണ് ഗൈഡ് കുറച്ച് ചോദ്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത്. ഈ വാഗ്ദാനം രേഖാമൂലമാണോ? എല്ലാ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കുമാണോ? പറയുന്ന ശമ്പളം തുടക്കത്തിലേതാണോ? ജോലി ലഭിച്ചവരുടെ എണ്ണം എത്ര? ആകെ പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയവർ എത്ര?
പ്ലേസ്മെന്റ് സഹായം നൽകുന്നതും ജോലി ഉറപ്പുനൽകുന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല. ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്റെ അംഗീകാരമുണ്ടെന്നതും അതിലെ എല്ലാ കോഴ്‌സുകളും ഒരേ രീതിയിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടവയാണെന്നതും ഒരുപോലെയല്ല. തൊഴിൽ ആവശ്യങ്ങൾക്കും ഉപരിപഠനത്തിനും യോഗ്യത പരിശോധിക്കുന്ന രീതികൾ വ്യത്യസ്തമാകാം. സംശയം തോന്നുമ്പോൾ ബന്ധപ്പെട്ട ഔദ്യോഗിക സ്ഥാപനത്തിൽനിന്ന് വ്യക്തത നേടണം.
അപേക്ഷകളും രേഖകളും മുഴുവനായി മറ്റൊരാളെ ഏൽപ്പിക്കുന്ന ശീലവും കുറയ്ക്കണം. സഹായം സ്വീകരിക്കാം. എന്നാൽ നൽകിയ ഇമെയിൽ, മൊബൈൽ നമ്പർ, അപേക്ഷയുടെ വിവരങ്ങൾ, രേഖകളുടെ പകർപ്പുകൾ, അവസാന തീയതികൾ എന്നിവ വിദ്യാർത്ഥി അറിയണം. സ്വന്തം പഠനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിൽ പങ്കാളിയാകുന്നതുതന്നെ ഉത്തരവാദിത്വം പഠിക്കുന്ന ഒരു അവസരമാണ്.
എ.ഐ ഒരു സഹായിയായി കൂടെയുണ്ടാകണം:
എ.ഐ ഉപയോഗിച്ച് ഒരു വിഷയത്തെ ലളിതമാക്കാം, പഠനപദ്ധതി തയ്യാറാക്കാം, അഭിമുഖപരിശീലനം നടത്താം, പുതിയ ചോദ്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താം. കരിയർ അന്വേഷണത്തിലും അത് സഹായിക്കും. എന്നാൽ ഒരു ഉത്തരം വളരെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ എഴുതിയിരിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അത് കൃത്യമായിരിക്കണമെന്നില്ല.
പ്രവേശനയോഗ്യത, ഫീസ്, സ്കോളർഷിപ്പ്, അംഗീകാരം, അപേക്ഷാ തീയതി എന്നിവ തീരുമാനത്തെ ബാധിക്കുന്ന വിവരങ്ങളാണ്. അവ ബന്ധപ്പെട്ട സ്ഥാപനത്തിന്റെ നിലവിലെ ഔദ്യോഗിക രേഖകളുമായി പരിശോധിക്കണം. “ഈ വിവരത്തിന്റെ ഉറവിടം എന്താണ്?”, “ഇത് ഏതു വർഷത്തേതാണ്?”, “എന്റെ സാഹചര്യത്തിന് ഇതു ബാധകമാണോ?” എന്ന ചോദ്യങ്ങൾ കുട്ടി ചോദിക്കാൻ പഠിക്കണം.
എ.ഐ എഴുതിയ പ്രോജക്ട് സ്വന്തം അറിവിന്റെ തെളിവായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതും ശ്രദ്ധിക്കണം. സഹായത്തോടെ തയ്യാറാക്കിയ കാര്യത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം വിശദീകരിക്കാൻ കുട്ടിക്ക് കഴിയണം. ഉപകരണം ജോലി വേഗത്തിലാക്കാം; മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം ഒഴിവാക്കുന്നില്ല. സ്വകാര്യരേഖകളും മറ്റുള്ളവരുടെ വിവരങ്ങളും പങ്കിടുമ്പോഴും ശ്രദ്ധ വേണം.
കരിയർ ഗൈഡിന്റെ മൂല്യം ഇവിടെ കുറയുന്നില്ല. കുട്ടിക്ക് സ്വന്തം ചിന്ത തിരിച്ചറിയാനും വിവരങ്ങൾ പരിശോധിക്കാനും യാഥാർഥ്യവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി തീരുമാനമെടുക്കാനും സഹായിക്കുന്ന മനുഷ്യസാന്നിധ്യം ആവശ്യമാണ്. ഗൈഡും പുതിയ ഉപകരണങ്ങൾ പഠിക്കണം. അറിയാത്ത കാര്യം വന്നാൽ “നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം” എന്നു പറയാൻ തയ്യാറാകണം.
അവസരത്തെ തേടിപ്പോകുന്നത് എങ്ങനെയാണ്:
അവസരം അന്വേഷിക്കുക എന്നത് ദിവസേന ജോലി പോസ്റ്റുകൾ നോക്കുക മാത്രമല്ല. പഠിക്കാൻ പറ്റുന്ന ആളുകളെ കണ്ടെത്തുന്നതും ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം മനസ്സിലാക്കുന്നതും ചെറിയ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നതും അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
ഒരു വിദ്യാർത്ഥിക്ക് നാട്ടിലെ ഒരു പരിപാടിയുടെ രജിസ്ട്രേഷൻ കൈകാര്യം ചെയ്യാം. മറ്റൊരാൾക്ക് ഒരു സന്നദ്ധസംഘടനയുടെ വിവരങ്ങൾ ക്രമീകരിക്കാം. ഒരാൾക്ക് അധ്യാപകന്റെ സഹായത്തോടെ ഒരു ചെറിയ പഠനം നടത്താം. ചെയ്ത ജോലി, പഠിച്ച കാര്യം, നേരിട്ട ബുദ്ധിമുട്ട്, തിരുത്തിയ രീതി എന്നിവ രേഖപ്പെടുത്തിവയ്ക്കാം. അനുഭവം ഓർമ്മയിൽ മാത്രം നിൽക്കാതെ പിന്നീട് വിശദീകരിക്കാൻ പറ്റുന്ന തെളിവാകട്ടെ.
നെറ്റ്‌വർക്കിംഗ് വലിയ ആളുകളെ പരിചയപ്പെടുന്നതിന്റെ പേര് മാത്രമല്ല. ആ മേഖലയിൽ പഠിക്കുന്നവരോടും തുടക്കത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവരോടും സംസാരിക്കുന്നതും ഉപകാരപ്പെടും. “എനിക്കൊരു ജോലി തരാമോ?” എന്നതിനു മുമ്പ് “ഈ ജോലിയിൽ തുടക്കക്കാരൻ എന്തു പഠിച്ചിരിക്കണം?” എന്നു ചോദിക്കാം. മറുപടി കിട്ടിയാൽ നന്ദി പറയുക; ഉപദേശം പ്രയോഗിച്ചശേഷം പുരോഗതി അറിയിക്കുക. വിശ്വാസം വളരാൻ ഇതുപോലുള്ള സാധാരണ ശീലങ്ങളാണ് സഹായിക്കുന്നത്.
പോർട്ട്ഫോളിയോയും ഓൺലൈൻ സാന്നിധ്യവും ചില മേഖലകളിൽ കഴിവ് കാണിക്കാൻ ഉപകാരപ്പെടും. എന്നാൽ എല്ലാവർക്കും നിരന്തരം പോസ്റ്റ് ചെയ്യേണ്ടതില്ല. പൊതുവേദിയിൽ സജീവമല്ലാത്ത കുട്ടിക്കും കഴിവ് തെളിയിക്കാനുള്ള വഴികളുണ്ട്. നല്ല അപേക്ഷ, ചെയ്ത ജോലിയുടെ പകർപ്പ്, പ്രായോഗിക പ്രകടനം, ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള റഫറൻസ് എന്നിവയും പ്രസക്തമാണ്. കാണപ്പെടാനുള്ള ശ്രമത്തോടൊപ്പം ജോലിയുടെ നിലവാരവും വളരണം.
രക്ഷിതാക്കൾക്കും ഈ യാത്രയിൽ ഇടമുണ്ട്:
മാതാപിതാക്കളുടെ ആശങ്ക പലപ്പോഴും സ്നേഹത്തിൽനിന്നാണ് വരുന്നത്. കുട്ടിക്ക് സുരക്ഷിതമായ ജീവിതം വേണം, സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകരുത്, തങ്ങൾ അനുഭവിച്ച പ്രയാസങ്ങൾ ആവർത്തിക്കരുത് എന്നൊക്കെ അവർ ആഗ്രഹിക്കും. ഈ കരുതലിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് നല്ല സംഭാഷണം ഉണ്ടാക്കാനാവില്ല.
അതേസമയം, പരിചയമുള്ള ഒരു തൊഴിൽപേര് മാത്രം സുരക്ഷയുടെ അടയാളമാക്കുകയും വേണ്ട. രക്ഷിതാവിന് അറിയാത്ത മേഖലയെക്കുറിച്ച് കുട്ടി പറയുമ്പോൾ ഒരുമിച്ച് അന്വേഷിക്കാം. തൊഴിൽ എങ്ങനെയാണ്, പഠനം എന്താണ്, ചെലവ് എത്രയാണ്, തുടക്കത്തിലെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ എന്തൊക്കെയാണ് എന്നു മനസ്സിലാക്കാം. കുടുംബത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയും കുട്ടിയുടെ താൽപര്യവും തമ്മിൽ സംസാരിക്കാൻ ഇടം സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് ഗൈഡിന്റെ ജോലി.
കുട്ടിയുടെ മുന്നിൽവച്ച് മറ്റു കുട്ടികളുമായി നിരന്തരം താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതും ഒഴിവാക്കണം. “അവൻ ഈ പ്രായത്തിൽ ഇത്ര നേടി” എന്ന വാക്ക് വിവരം നൽകുന്നതിനെക്കാൾ സമ്മർദം നൽകാം. ഓരോ കുട്ടിയുടെയും ആരംഭസ്ഥാനം വ്യത്യസ്തമാണ്. പിന്തുണയുടെ അളവും അവസരങ്ങളും വ്യത്യസ്തമാണ്. കുട്ടിയുടെ ഇന്നത്തെ പുരോഗതിയെ അയാളുടെ ഇന്നലെയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതാണ് കൂടുതൽ ഉപകാരപ്രദം.
അവസാന തീരുമാനത്തിൽ കുട്ടിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കണം. അതോടൊപ്പം, ചെലവ് വഹിക്കുന്ന കുടുംബത്തിന്റെ യാഥാർഥ്യങ്ങളും ചർച്ച ചെയ്യണം. ഈ രണ്ടു ഭാഗങ്ങളെയും ഒരേ മേശയ്ക്കരികിൽ കൊണ്ടുവരുന്നതാണ് നല്ല വഴികാട്ടൽ.
പ്ലാൻ ബി എന്നത് തോൽവിയുടെ പേരല്ല:
ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ടാകുന്നത് നല്ലതാണ്. പക്ഷേ, ആ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള ഒരേയൊരു വാതിൽ മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നു കരുതുന്നത് അനാവശ്യമായ ഭയം സൃഷ്ടിക്കും. ഒരു കോളേജിൽ പ്രവേശനം കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ അതേ മേഖലയിൽ മറ്റൊരു നല്ല സ്ഥാപനം പരിശോധിക്കാം. ഒരു കോഴ്സ് സാധ്യമല്ലെങ്കിൽ അടുത്ത ബന്ധമുള്ള പഠനവഴികൾ അന്വേഷിക്കാം. ഈ മാറ്റങ്ങൾ ഓരോന്നും പ്രത്യേകം വിലയിരുത്തണം; പേരിൽ സാമ്യമുണ്ടെന്നതുകൊണ്ട് ഫലവും സമാനമാകണമെന്നില്ല.
പ്ലാൻ എയ്ക്കൊപ്പം യാഥാർഥ്യമായ മറ്റൊരു വഴി തയ്യാറാക്കുന്നത് ലക്ഷ്യത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത കുറയ്ക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്, അനിശ്ചിതത്വം നേരിടാനുള്ള കരുത്ത് കൂട്ടുന്നു. മറ്റൊരു വഴി എന്നു പറയുമ്പോൾ അതിന്റെ യോഗ്യത, അപേക്ഷാസമയം, ചെലവ്, സ്വന്തം താൽപര്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ചും അറിയണം. പേര് മാത്രം എഴുതിവച്ചാൽ അത് പ്രവർത്തിക്കാവുന്ന പദ്ധതിയാകില്ല.
ഒരു ജോലി കിട്ടിയശേഷവും കരിയർ അവസാനിക്കുന്നില്ല. ഇഷ്ടപ്പെട്ട ജോലി തന്നെ കാലക്രമത്തിൽ മാറാം. കുടുംബചുമതലകളും ആരോഗ്യവും താമസസ്ഥലവും പുതിയ താൽപര്യങ്ങളും തീരുമാനത്തെ സ്വാധീനിക്കാം. ആദ്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ജീവിതകാലത്തെ തടവറയാകേണ്ടതില്ല. മാറുമ്പോൾ എന്തു പഠിക്കണം, എന്തു നഷ്ടമുണ്ടാകാം, എങ്ങനെ തയ്യാറെടുക്കണം എന്നൊക്കെ ആലോചിച്ചാൽ മാറ്റവും ഒരു ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള തീരുമാനമാകും.
ഭാഗ്യത്തെക്കുറിച്ചും സത്യസന്ധമായി സംസാരിക്കാം:
ഒരേ പോലെ തയ്യാറെടുത്ത രണ്ടുപേർക്ക് ഒരേ ഫലം ലഭിക്കണമെന്നില്ല. ഒരാൾ അപേക്ഷിച്ച സമയത്ത് ഒഴിവുണ്ടാകാം; മറ്റൊരാളുടെ സമയത്ത് നിയമനം നിർത്തിവച്ചിരിക്കാം. ഒരു അധ്യാപകന്റെ സമയോചിതമായ നിർദേശം, ഒരു സംഭാഷണത്തിൽ കേട്ട അവസരം, അപ്രതീക്ഷിതമായി ലഭിച്ച സഹായം—ഇത്തരം നിമിത്തങ്ങൾ ജീവിതത്തിന്റെ ദിശ മാറ്റാം.
തയ്യാറെടുപ്പ് ഇത്തരം അവസരങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ശേഷി കൂട്ടുന്നു. എന്നാൽ പരിശ്രമിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും വിജയം ഉറപ്പാണ് എന്നു പറയാൻ കഴിയില്ല. കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതി, ആരോഗ്യം, സാമൂഹികപിന്തുണ, തൊഴിൽവിപണിയിലെ മാറ്റങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്കും പങ്കുണ്ട്. വിജയിച്ചവരുടെ കഥ കേൾക്കുമ്പോൾ അവരുടെ അധ്വാനത്തിനൊപ്പം ലഭിച്ച പിന്തുണയും അവസരങ്ങളും കാണണം.
ഇതിന്റെ മറുവശവും കുട്ടിയോട് പറയണം. ഒരു ശ്രമം പരാജയപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് അയാൾ മടിയനോ കഴിവില്ലാത്തവനോ ആകുന്നില്ല. എന്താണ് സ്വന്തം നിയന്ത്രണത്തിലുള്ളത്, എന്താണ് പുറത്തുള്ളത് എന്നു തിരിച്ചറിയാം. സ്വന്തം നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ഭാഗത്ത് മാറ്റം വരുത്താം. പുറത്തുള്ള സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായി പുതിയ വഴികൾ തേടാം.
“എല്ലാം ഭാഗ്യം” എന്നു പറഞ്ഞ് കൈവിടുന്നതും “എല്ലാം നിന്റെ കയ്യിലാണ്” എന്നു പറഞ്ഞ് മുഴുവൻ കുറ്റവും കുട്ടിയുടെ മേൽവയ്ക്കുന്നതും സഹായകരമല്ല. നമ്മുടെ പങ്ക് ചെയ്യുകയും അനിശ്ചിതത്വത്തിന് ഇടം നൽകുകയും ചെയ്യാം. ആ ബോധം വിജയത്തിൽ വിനയവും തിരിച്ചടിയിൽ ആത്മാഭിമാനവും നിലനിർത്താൻ സഹായിക്കും.
മനസ്സിന്റെ നിലയും വഴികാട്ടലിന്റെ ഭാഗമാണ്:
കരിയറിനെക്കുറിച്ചുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ ചിലപ്പോൾ പുറത്തുവരുന്നത് കോഴ്സ് ആശയക്കുഴപ്പം മാത്രമായിരിക്കില്ല. പരാജയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പേടി, കുടുംബത്തിലെ സമ്മർദം, ഉറക്കക്കുറവ്, താൽപര്യം നഷ്ടപ്പെടൽ എന്നിവയും കുട്ടി പറഞ്ഞേക്കാം. എല്ലാറ്റിനും “പോസിറ്റീവായി ചിന്തിക്കൂ” എന്ന മറുപടി നൽകാൻ കഴിയില്ല.
ഒരു ഗൈഡിന് പിന്തുണയോടെ കേൾക്കാനും പഠനപദ്ധതി ലളിതമാക്കാനും കുടുംബവുമായി സംസാരിക്കാൻ സഹായിക്കാനും കഴിയും. എന്നാൽ സ്വന്തം പരിശീലനത്തിന്റെ പരിധി അറിയണം. മാനസികാരോഗ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ബുദ്ധിമുട്ടുകൾക്കായി യോഗ്യനായ പ്രൊഫഷണലിന്റെ സഹായം ആവശ്യമായപ്പോൾ അതിലേക്കു ബന്ധിപ്പിക്കണം. അങ്ങനെ സഹായം തേടുന്നത് കുട്ടിയുടെയോ ഗൈഡിന്റെയോ പരാജയമല്ല.
വിശ്രമത്തിനും സൗഹൃദങ്ങൾക്കും വിനോദത്തിനും കുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇടമുണ്ടാകണം. ഓരോ ഒഴിവുസമയവും മറ്റൊരു സർട്ടിഫിക്കറ്റിനായി ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് നിർബന്ധിക്കേണ്ടതില്ല. കരിയർ തയ്യാറെടുപ്പ് ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ജീവിക്കാൻ പഠിക്കുന്നതും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്.
ഗൈഡിന്റെ വിശ്വാസ്യത ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലാണ്:
“എനിക്ക് എല്ലാം അറിയാം” എന്നു പറയുന്നയാളേക്കാൾ “ഇതിന്റെ പുതിയ വിവരം പരിശോധിച്ചിട്ട് പറയാം” എന്നു പറയുന്ന ഗൈഡിനെയാണ് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുക. വർഷങ്ങളായുള്ള അനുഭവം പ്രധാനമാണ്. അതിനൊപ്പം മാറിയ വിവരങ്ങൾ പഠിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധതയും വേണം. പഴയ അനുഭവം പുതിയ സാഹചര്യത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കട്ടെ; കുട്ടിയുടെ ഇന്നത്തെ യാഥാർഥ്യത്തെ മറയ്ക്കരുത്.
കുട്ടി പങ്കുവയ്ക്കുന്ന സ്വകാര്യകാര്യങ്ങളെ കരുതലോടെ കൈകാര്യം ചെയ്യണം. ഏതു വിവരം ആരുമായി പങ്കിടും എന്നത് വ്യക്തമായി സംസാരിക്കണം. ഒരു കോഴ്‌സോ സ്ഥാപനമോ നിർദേശിക്കുമ്പോൾ ഗൈഡിന് അതുമായി സാമ്പത്തികബന്ധമുണ്ടെങ്കിൽ അത് തുറന്നു പറയണം. സ്വന്തം നേട്ടം വിദ്യാർത്ഥിയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ മറഞ്ഞുനിന്ന് നയിക്കരുത്.
അഭിപ്രായത്തിനും സ്ഥിരീകരിച്ച വിവരത്തിനും തമ്മിൽ വ്യത്യാസം കാണിക്കണം. “ഈ വഴി നിനക്കു ചേരാമെന്നു തോന്നുന്നു” എന്നത് ഒരു വിലയിരുത്തലാണ്. “ഈ കോഴ്‌സിനു ഈ യോഗ്യത വേണം” എന്നത് രേഖകളിലൂടെ പരിശോധിക്കേണ്ട വിവരമാണ്. ഈ വ്യക്തത ഗൈഡിനെ ദുർബലനാക്കുന്നില്ല; കുട്ടിയെ കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള തീരുമാനത്തിലേക്കാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത്.
ഒരു കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്കുശേഷം എന്താണ് നടക്കേണ്ടത്:
നല്ല കരിയർ സംഭാഷണം കഴിഞ്ഞിറങ്ങുന്ന കുട്ടിക്ക് ലോകത്തിലെ എല്ലാ കോഴ്‌സുകളുടെ പേരും ഓർമയുണ്ടാകേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ സ്വന്തം സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ച് കുറച്ചുകൂടി വ്യക്തതയും അടുത്തതായി ചെയ്യേണ്ട കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു ധാരണയും ഉണ്ടായിരിക്കണം.
ഉദാഹരണത്തിന്, അടുത്ത രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ മൂന്ന് പഠനവഴികളുടെ ഔദ്യോഗികവിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കാം. ആ മേഖലകളിലെ രണ്ടു വിദ്യാർത്ഥികളുമായി സംസാരിക്കാം. ഒരു ചെറിയ പ്രവർത്തനം ചെയ്തുനോക്കാം. വീട്ടുകാരോടൊപ്പം ചെലവ് എഴുതിക്കണക്കാക്കാം. പിന്നെ വീണ്ടും സംസാരിച്ച് എന്താണ് മനസ്സിലായെന്ന് വിലയിരുത്താം. കുട്ടിക്ക് ചെയ്യാവുന്നത്ര ചെറിയതും വ്യക്തവുമായ അടുത്ത ചുവടാണ് വേണ്ടത്.
ഫോളോ അപ്പ് എന്നത് “ഞാൻ പറഞ്ഞ കോഴ്‌സിൽ ചേർന്നോ?” എന്നു ചോദിക്കൽ മാത്രം ആകരുത്. “പരിശോധിച്ചപ്പോൾ എന്താണ് മനസ്സിലായത്?”, “മുൻപ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടതിൽ ഇപ്പോൾ സംശയമുണ്ടോ?”, “അടുത്ത ചുവടിന് എന്തു സഹായം വേണം?” എന്ന ചോദ്യങ്ങളാണ് സംഭാഷണം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നത്. തീരുമാനത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥത കുട്ടിയിൽ തന്നെ നിലനിർത്തണം.
കാലക്രമത്തിൽ കുട്ടിക്ക് സ്വയം വിവരങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും വഴികൾ താരതമ്യം ചെയ്യാനും തീരുമാനമെടുക്കാനും കഴിയണം. എല്ലാ ചെറിയ കാര്യത്തിനും ഗൈഡിനെ ആശ്രയിക്കേണ്ട അവസ്ഥ കുറയുന്നതാണ് വഴികാട്ടലിന്റെ ഒരു നല്ല ഫലം.
കൈപിടിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ:
ക്ഷമയോടെ കേൾക്കുക എന്നത് കുട്ടിക്ക് സംസാരിക്കാൻ ഇടം നൽകലാണ്. ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കുക എന്നത് പരിശ്രമത്തിന് സമയം അനുവദിക്കലാണ്. എടുത്തുചാട്ടം ഒഴിവാക്കുക എന്നത് ആവേശത്തെ അനുഭവവും വിവരവും കൊണ്ട് പരിശോധിക്കലാണ്. ഇരുവശവും നോക്കുക എന്നത് സ്വന്തം താൽപര്യത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള വഴികൾ കാണലാണ്. അവസരങ്ങളെ തേടുക എന്നത് പഠിച്ചതുമായി ലോകത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങലാണ്. നിമിത്തങ്ങളെ അംഗീകരിക്കുക എന്നത് ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സത്യസന്ധമായ ബോധം നിലനിർത്തലാണ്.
ഈ ശീലങ്ങൾ കുട്ടിക്ക് മാത്രമല്ല, രക്ഷിതാവിനും അധ്യാപകനും ഗൈഡിനും ആവശ്യമാണ്. കുട്ടിയുടെ മുന്നിൽ എല്ലാ ഉത്തരവും ഉള്ള ഒരാളായി നിൽക്കേണ്ടതില്ല. അയാൾക്കൊപ്പം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും പരിശോധിക്കാനും അടുത്ത ചുവട് കണ്ടെത്താനും തയ്യാറായ ഒരാളായി നിൽക്കാം.
ഒരു നല്ല കരിയർ ഗൈഡിന്റെ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്കുശേഷം കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ ഇത്തരം ഒരു ചിന്ത ഉണ്ടാകണം: “എന്നെ കേൾക്കാൻ ഒരാളുണ്ട്. എനിക്ക് അന്വേഷിക്കാനുള്ള വഴികളുണ്ട്. ആദ്യ ശ്രമം ശരിയായില്ലെങ്കിലും ജീവിതം മുന്നോട്ടുപോകും. അടുത്ത ചുവട് എടുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയും.”
അവിടെനിന്ന് കുട്ടി സ്വന്തം കാലിൽ നടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് നമ്മുടെ കൈപിടിത്തത്തിന്